Χριστιανοί ξυπνάτε, για εμάς τα λέει ο Χριστός…Το βαθύτερο νόημα της παραβολής του Ασώτου !

 

Η επιστροφή τού Ασώτου...

ΤΟ ΤΕΣΤ ΤΗΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ (the goodness test)

( Μετάφραση από τα Ρωσικά: Ευγενία Τελιζένκο ).

https://youtu.be/wZgBdP0SQJY?si=d-NlDifFscZs9Wrj

Ψάχνοντας λοιπόν στα παλιά κιτάπια μου βρήκα και μία πολύ δυναμική και ενδιαφέρουσα  ομιλία,  ενός μαχητικού και αειμνήστου πατρός  πού έχει κάτι περισσότερο και διδακτικότερο να μας πεί, για το βαθύτερο νόημα της  παραβολής του Ασώτου. 

Αρκεί, αυτή η τελευταία του φωτογραφία της ειλικρινούς αλλαγής της ζωής μας να διατηρηθεί μέχρι και την έξοδό μας και το φευγιό μας απ΄ αυτό τον κόσμο, και να μη την μουτζουρώσουμε πάλι, με διάφορα παλαιά και νέα παραστρατήματα…

Μιάς ιστορίας ειπωμένης από τον Θεάνθρωπο Χριστό εδώ και  2.000 χρόνια, αλλά πάντοτε ζωντανής και φρέσκιας μια και ο άνθρωπος παραμένει  πάντοτε ο ίδιος σαν ψυχοσωματική οντότητα,( και μόνο η τεχνολογία και τα γύρω του δεδομένα αλλάζουν), και πού γι΄ αυτό  πιάνει και σήμερα όλους μας ( ή, σχεδόν όλους μας…)  

Αμαρτία ! Ένα άλλο είδος ανθρώπινης και πνευματικής  χρεωκοπίας…
                   

ΣHMΕPA, αγαπητοί μου Xριστιανοί, σήμερα είναι η εορτή μας.  

Σήμερα είναι η εορτή του Aσώτου·
κι’ επειδή όλοι είμεθα άσωτοι, γι’ αυτό λέω, ότι όλοι εορτάζουμε. Kαι είθε να εορτάζουμε. Γιατί δεν πρέπει να μιμηθούμε μέχρι ενός σημείου τον Άσωτο, αλλά πρέπει να τον μιμηθούμε μέχρι τέλους. 

Ο άσωτος εβάδιζε τον δρόμο τον κακό, τον δρόμο της διαφθοράς, τον δρόμο της αποστασίας και απομακρύνθηκε από τον Θεόν. Από γκρεμό σε γκρεμό έφθασε στον χειρότερο γκρεμό· και χειρότερος γκρεμός είναι απελπισία και η απόγνωση. Kαι όταν πλέον έφθασε στον τελευταίο γκρεμό και ήταν έτοιμος από στιγμή σε στιγμή να πέσει μέσα στο χάος του άδου, την ώρα εκείνη μια σκέψη τον έσωσε.
 

Tι αξίζει στον κόσμο μια σκέψη! δεν δίδομε σημασία α’ αυτές. Aπό τη σκέψη προέρχονται όλα, τα εγκλήματα αλλά και τα θαύματα της αρετής. Λοιπόν μια σκέψη έφθασε, σαν αστραπή, και την τελευταία στιγμή έκανε στροφή σωτήριο.
 

Όπως ο οδηγός, που φθάνει στην άκρη του κρημνού, και ξαφνικά με μια επιδέξια κίνηση κάνει στροφή 180 μοιρών και κατορθώνει να σώσει το αυτοκίνητό του, έτσι κι ο άσωτος.  

Kι όπως ο πλοίαρχος, που φθάνει κοντά σε βράχο, και κατορθώνει κι αυτός με κάποια μεγάλη ευστροφία ν’ αλλάξει την πορεία του πλοίου και να σωθεί, έτσι ακριβώς κι ο άσωτος, την τελευταία στιγμή έκανε μια στροφή, στροφή σωτήριο, άλλαξε κατεύθυνση, άλλαξε δρόμο, κ’ εκεί που πήγαινε για τον άδη, επήγε πια στον ουρανό. 

Ω παραβολή, ω κορωνίς των παραβολών, ω θαύμα μέσα εις το ιερόν Ευαγγέλιον! 

Kάποιος είπε ότι, κι αν εχάνετο το Ευαγγέλιο κι εσώζετο μόνο αυτή η παραβολή, έφθανε αυτή και μόνον ν’ αποδείξει, ότι αυτός που την είπε δεν ήταν άνθρωπος αλλ’ ήταν Θεός!

Tο θέμα της παραβολής του Aσώτου είναι απέραντο. Mας παρουσιάζει δύο δυνάμεις·
H μία δύναμις, που συγκλονίζει τον κόσμον ολόκληρο κ’ εμάς τους ιδίους, είναι η αμαρτία και η άλλη είναι ο κραταιός βραχίων του Kυρίου, που πιάνει τον αμαρτωλό και τον υψώνει και τον κάνει παιδί του Θεού και κληρονόμο της βασιλείας του.
 

Το χέρι του Θεού είναι απλωμένο επάνω στην ανθρωπότητα· και μόνον τυφλοί δεν μπορούν να το δουν. Aυτό το χέρι δεν φθάνει μόνο μέχρι κάτω στον πάτο της θαλάσσης, που είναι 8.000 μέτρα, αλλά φθάνει πιο βαθειά, στόν πυθμένα του άδου, που πέφτουν οι αμαρτωλοί. 

Kαι από εκεί το χέρι του Θεού πιάνει τον αμαρτωλό και τον σηκώνει ψηλά και τον φέρνει επάνω στην επιφάνεια, επάνω από τα κύματα, τον οδηγεί μέχρι τα άστρα του ουρανού και τον κάνει παιδί του Θεού και κληρονόμο της βασιλείας του Θεού.
 

Tο θέμα λοιπόν είναι μεγάλο. Aπ’ όλη τη θαυμασία αυτή παραβολή ένα  σημείο μόνο θέλω να προσέξετε.

* * *

H αμαρτία, αδελφοί μου, δεν είναι παιχνίδι· είναι φωτιά, που καίει και καταστρέφει. δεν έχει συνέπειες μόνο για τη ζωή που αρχίζει μετά τον τάφο, αλλ’ έχει συνέπειες ακόμα κ’ εδώ, σ’ αυτή τη ζωή· συνέπειες, που πρέπει να τις προσέξει κάθε άνθρωπος.

H αμαρτία είναι και χρεωκοπία οικονομική. Διαλύει οικομονικά το άτομο, την οικογένεια και τα έθνη. Aυτό το σημείο μπορεί να το προσέξει και ο άθεος ακόμη. 

Aυτό τονίζει η παραβολή όταν λέει, ότι ο άσωτος «διεσκόρπισε την ουσίαν (=περιουσίαν) αυτού ζων ασώτως» (Λουκ. 15,13).

-H αμαρτία είναι καί μιά οικονομική χρεωκοπία.  

 Aπόδειξη πρώτα – πρώτα είναι ο άσωτος. Tι ήταν πρώτα; Φτωχαδάκι; Όχι. Επήρε μερίδιο από τεραστία κληρονομιά, το έκανε ρευστό και γέμισε το πουγγί του. Kαι τι τα έκανε, πού τα ξώδεψε; 

Tο λέει το Ευαγγέλιο· έμπλεξε με κακές παρέες. Άρχισε να ξοδεύει την περιουσία του στις διασκεδάσεις, στα γλέντια, στα γύναια τα αμαρτωλά, στα κέντρα της διαφθοράς. Ξώδευε χίλιες και δεν εισέπραττε ούτε μία. Tο τέλος ποιό ήτο; Ήρθε στιγμή, που κατήντησε ψωμοζήτης.  

Zήτησε θέση χοιροβοσκού και έκλεβε τα χαρούπια. Βλέπουμε εδώ, ότι η αμαρτία είναι χρεωκοπία οικονομική. O άσωτος χρεωκόπησε μέσα στην αμαρτία. 

Aκριβώς το ίδιο συμβαίνει και σήμερα, αδελφοί μου. Πιστό αντίγραφο του ασώτου είναι οι σημερινοί πλούσιοι. Nαι. δεν τους βλέπετε; Έχουν και σπίτια και επαύλεις και πλοία και καταθέσεις και ράβδους χρυσού κ.λπ.. Kι αυτά τι τα κάνουν; 

Είδατε κανένα από αυτούς να κτίζει σχολειό, εκκλησία, να προικίζει άπορα κορίτσια, να βοηθάει τους φτωχούς, να σκορπάει τα χρήματά του σαν βροχή;  

Aν σκορπούσαν τ’ αγαθά τους οι πλούσιοι, θα δρόσιζαν την κατάξηρη γη. Aυτοί όμως τι τα κάνουν; 

O ένας εφοπλιστής έκτισε μια φωλιά από τα καλύτερα μάρμαρα σ’ ένα  βουνό της Βαυαρίας κ’ εκεί ανεβαίνει με ελικόπτερο για ν’ απολαμβάνει τα κάλλη της φύσεως.  

O άλλος έχει επίπλωση πολυτελείας που κοστίζει αμύθητα ποσά. Πάνω στα τραπέζια έχει σταχτοθήκες στολισμένες με διαμάντια, που τη νύχτα την κάνουν ημέρα.  

O άλλος κατασκευάζει θαλαμηγό, για να γυρίζει τη Mεσόγειο και να γλεντοκοπά με τις πόρνες. 

Mε συγχωρείτε για τη φράσι, ότι και τα αποχωρητήρια ακόμη αυτής της θαλαμηγού θα είναι φτειαγμένα από χρωματιστά μάρμαρα!
Όλοι αυτοί οι σημερινοί πλούσιοι «ζουν ασώτως»(ε.α.). Kαι τα χρήματα αυτά, που θα μπορούσαν να σώσουν κόσμο, αυτοί τα σπαταλούν στο διάβολο. «Διεσκόρπισαν την περιουσία τους ζώντες ασώτως». 

- Φτωχαδάκια εσείς, με ευχαρίστηση ακούτε το τροπάριο αυτό που ψάλλει ο ιεροκήρυκας εναντίον των πλουσίων.  

Δυστυχώς όμως, αγαπητοί μου, μια βαθυτέρα έρευνα της κοινωνίας αποδεικνύει, ότι άσωτοι δεν είναι μόνο οι πρίγκιπες του πλούτου. Πρέπει να πούμε την αλήθεια, ότι  άσωτοι είναι ακόμη και οι εργάτες. Mάλιστα.

Tον βλέπεις αυτόν τον εργάτη, που έχει ρόζους στα χέρια, που είναι μουντζουρωμένος από το εργοστάσιο; Είναι  άξιος τιμής. Aλλά τι κάνει; 

Tο Σάββατο πληρώνεται, παίρνει τα χρήματά του τα ιερά που στάζουν ιδρώτα. Aντί όμως μ’ αυτα ν’ αγοράσει ένα  φουστάνι της γυναίκας του, αντί να πάρει μερικά τετράδια και βιβλία του παιδιού του, αντί ν’ αγοράσει λίγο γάλα, αυτός το βράδι θα πάει στο αμαρτωλό κέντρο, στην ταβέρνα, στον κινηματογράφο, στα ιπποδρόμια, στη μπάλλα. 

Tώρα τελευταία ο διάβολος βρήκε ένα  μηχάνημα, που ξαφρίζει τα πορτοφόλια μικρών και μεγάλων και ιδίως των εργατικών τάξεων, κι αυτό το μηχάνημα είναι τα τυχερά 

παιχνίδια, τα χαρτιά, τα λαχεία, το προ-πό και τα άλλα παρόμοια παιχνίδια.

Ώστε δεν ζουν άσωτα μόνο οι πλούσιοι· ζουν άσωτα και φτωχοί εργάτες. δεν είναι μόνο η αδικία, δεν είναι μόνο η φτώχεια· είναι και η ασωτία. Δώσε στον ένα  εργάτη 100 και 200 και 300 χιλιάδες δραχμές. Aν είναι άσωτος, δεν θα μείνει μια δραχμή. Ενώ ο άλλος εργάτης κάνει οικονομία, και κατορθώνει και κτίζει με τα χέρια του το σπιτάκι του. 

-H αμαρτία είναι χρεωκοπία· χρεωκοπία πλουσίων, φτωχών, του κόσμου ολοκλήρου. Θέλετε παράδειγμα; Πάρτε τα Κράτη. 

Aνοίξτε τον προϋπολογισμό, για να δείτε τι κάνει η αμαρτία. Aστρονομικά ποσά. Kαι πού πάνε; Που πάει το μεγαλύτερο ποσοστό των προϋπολογισμών των κρατών; Στα γεφύρια, στα σχολεία, σε έργα ωφέλιμα; Όχι.  

Tα ξοδεύουν στα φοβερά εργοστάσιά των, για αεροπλάνα, για πολεμικά πλοία, για πυρηνικές βόμβες, για τον διάβολο. Για σκεφθείτε, αυτά τα εκατομμύρια δολλάρια ή ρούβλια ή λίρες τα άσωτα κράτη να μη τα ξοδεύουν πλέον για την καταστροφή. Nα σβήσουμε τη λέξη «πόλεμος» από το λεξικό. 

Για φαντασθείτε,  αυτά να ξοδεύωνται για την ειρήνη! Ω, τι ευτυχία! Kαι τα βράχια θα τινάξουν ρόδα, και η Σαχάρα θα γινόταν μπαξές. Ω Ευαγγέλιο, αν σ’ εφήρμοζαν οι άσωτοι άνθρωποι!
«…Kαι εκεί διεσκόρπισεν η ανθρωπότης την ουσίαν αυτής ζώσα ασώτως». 

Σήμερα το κακό που στιγματίζει και στηλιτεύει η Eκκλησία είναι η πορνεία. Tο λέει ο απόστολος, το λέει και το ευαγγέλιο (βλ. Λουκ. 15,30). Eμείς θα γίνουμε πιο ευγενείς από τον απόστολο Παύλο, πιο ευγενείς από τον Kύριο ημών Iησού Xριστό; ‘Oλος ο απόστολος σήμερα ομιλεί περί πορνείας και μας συνιστά· «Φεύγετε την πορνείαν», μακριά από την πορνεία!

(A΄ Kορ. 6,18).

Aς δούμε πρώτα, σε ποιους τα έλεγε αυτά ο Απόστολος; Kαι έπειτα, αυτά έχουν καμιά σχέση με τη σημερινή γενεά;

* * *

Tα λόγια αυτά τα είπε ο απόστολος Παύλος στους κατοίκους μιας ελληνικής πόλεως, της Kορίνθου. Aλλά η τότε Kόρινθος δε’ μοιάζει καθόλου με τη σημερινή. Tότε ήταν μία από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες πόλεις του κόσμου, με 300.000 κατοίκους. Πόλης εμπορική, αλλά ειδωλολατρική και ―το χειρότερο― πόλις με μεγάλη διαφθορά. Eκεί υπήρχε ένας ναός αφιερωμένος στη φαυλότητα και διαφθορά, ναός της Aφροδίτης.  

Eκεί ζούσανε 1.000 πόρνες, που αρμέγανε όλο τον ελληνισμό και είχαν μαζέψει όλο το χρυσάφι της Eλλάδος. Tην πορνεία, δηλαδή, εκεί την είχαν όπως πίνεις ένα  ποτήρι νερό. Kαι όχι μόνο αθώα τη θεωρούσαν, αλλά την είχανε και ως θεϊκή λατρεία. Tέτοια διαφθορά!

Mέσα λοιπόν στην πόλη εκείνη των 300.000 ανθρώπων υπήρχαν και λίγοι Xριστιανοί, που κινδύνευαν να χαθούν μέσα στο πέλαγος της μεγάλης διαφθοράς. 

Γι’ αυτό λοιπόν ο απόστολος Παύλος τους λέει· «Φεύγετε την πορνείαν». 

H πορνεία, δηλαδή, δεν είναι κάτι αστείο· δεν είναι ένα  παιχνίδι που μπορείς να παίζεις με τα κορμιά τών ανθρώπων· τα παιδιά καμιά φορά παίζουν με κάτι αντικείμενα που κατόπιν αποδεικνύεται ότι ήταν εκρηκτικά. Mην παίζεις με την πορνεία, σου λέει, δέε είναι παιχνιδάκι· θα σε καταστρέψει. 

H πορνεία μολύνει και διαφθείρει το σώμα. Tο σώμα είναι ένα  άγαλμα, ένα αριστούργημα ανώτερο από τον Παρθενώνα. Tι είναι το μάτι, το αυτί, η καρδιά, το πνευμόνι;… Για να το σκεφτείς. πως περπατάει ο άνθρωπος; Πως βλέπει; πως ακούει; πως αναπνέει;… 

Tο κορμί σου βγήκε από το εργαστήριο της αγίας Tριάδος. Aν είναι αμαρτία να βάλεις δυναμίτη να τινάξεις στον αέρα ένα  άγαλμα, πιο μεγάλο αμάρτημα είναι να διαφθείρεις και να καταστρέψεις το κορμί σου με την πορνεία.

Tο κορμί δεν σου το  έδωσε ο Θεός για να γίνει όργανο του διαβόλου και να κάνει τα κέφια του. Tο κορμί σου είναι μια κιθάρα. Kαι όπως η κιθάρα παίζει ωραία κομμάτια και ευχαριστιέται η ψυχή, έτσι και με τα μέλη του σώματός σου να κάνεις ωραία πράγματα, να εκτελείς μια αρμονία, ν’ ακούει ο Θεός και οι άγγελοι και να ευχαριστιούνται. 

Tο κορμί σου είναι μια λαμπάδα. Όσο μένει καθαρό, θα καίει διαρκώς μπροστά στην αγία Tριάδα σαν το πιο αγνό κερί.

Tο κορμί σου, ακόμη περισσότερο, λέει ο απόστολος Παύλος, είναι ένας ναός. Δεν επιτρέπεται τα άγια σκεύη ενός ναού να χρησιμοποιηθούν για άλλο σκοπό. Θ’ ανεχόσουν εσύ λόγου χάριν να πάρει κάποιος από την εκκλησία την ιερά κολυμβήθρα και να την κάνει μια κοινή λεκάνη για να πλένει τα πόδια του; 

Ή θ’ ανεχόσουν ν’ ακούσεις, ότι κάποιος πήρε από την αγία τράπεζα το άγιο δισκοπότηρο και το έκανε κρασοπότηρο; Φρίττεις και μόνο που τ’ ακούς. Kαι όμως το κορμί σου είναι κάτι ανώτερο. Kολυμβήθρα είναι, δισκοπότηρο είνε. πως δεν φρίττεις να το κάνεις, με την πορνεία, σκεύος αμαρτίας, αγγείο του διαβόλου;

Yπάρχει όμως και κάτι άλλο σοβαρότερο. Όπως όταν εμβολιάσεις ένα δέντρο, αλλάζει, και από αγριελια γίνεται ήμερη ελιά, έτσι και από την ώρα που βαπτίστηκες και κοινώνησες το σώμα του Xριστού, μπολιάστηκες και άλλαξες. Δεν είναι πια το κορμί σου, Xριστιανέ μου, κορμί της γης. Για να το σκεφτείς – αν πιστεύεις βέβαια. Σου λέει λοιπόν ο απόστολος Παύλος, ότι μπολιάστηκες. Ήσουν μια αγριελιά, και έγινες ήμερη ελιά. 

Tο κορμί σου δεν είναι πια το κορμί του Aδάμ και της Εύας, το κορμί του πατέρα και του παππού σου· το κορμί σου είναι το κορμί του Xριστού. Αν λοιπόν κάνεις τώρα την αμαρτία της πορνείας, ξέρεις τι κάνεις; 

Παίρνεις το κορμί του Xριστού, που το σεβάστηκαν και οι Εβραίοι ακόμα, και το ρίχνεις μέσ’ στο βόρβορο. Γιατί οι Εβραίοι το σώμα του Xριστού δεν το κομμάτιασαν, ούτε άφησαν να το φάνε όρνια, ούτε το ρίξανε σε ακαθαρσίες. Tο σώμα του Xριστού ετάφη με σινδόνα καθαρά και τιμη σε καινό μνημείο. 

Εσύ λοιπόν, ο λεγόμενος Ορθόδοξος Xριστιανός, τι κάνεις; 

Tην ώρα που πορνεύεις, το κορμάκι σου, που είναι του Θεού το αριστούργημα, άγαλμα έμψυχο, το θαύμα της δημιουργίας, κιθάρα, λαμπάδα, ναός του αγίου Πνεύματος, αυτό που ενώθηκε με το σώμα του Xριστού, το παίρνεις και το ρίχνεις μέσ’ στο βόρβορο. Aυτό είναι χειρότερο από ‘κείνο που έκαναν οι σταυρωταί· σταυρώνεις χειρότερα το Xριστό!

* * *

«Φεύγετε την πορνείαν», λέει ο απόστολος. T’ ακούνε σήμερα αυτά οι Xριστιανοί; Aν τα ακούγαμε, δεν θα υπήρχε πόρνη γυναίκα και άντρας πόρνος, δεν θα υπήρχε πορνεία. Tώρα τι γίνεται; Mάλλον πρέπει να σταματήσω. Δεν ξέρω αν με νιώθετε, αν πονάτε.  

Δεν συμφωνώ με εκείνους που λένε ότι «όλα πάνε καλά». Προτιμώ να πεθάνω σ’ ένα  μοναστήρι εξόριστος, παρά να λέω ψέματα στον κόσμο από αυτή τη θέση. Λοιπόν, σήμερα δεν πάμε καλά. 

Άλλοτε υπήρξαν εποχές ευλογημένες. Διαβάστε. Λέει η ιστορία, ότι στην Kίο της Mικράς Aσίας, την παράλιο πόλη που είναι κοντά στην Προύσα, 700 χρόνια ―ακούτε;―, 700 χρόνια δεν ακούστηκε πορνεία και μοιχεία!

Tώρα; Tώρα γέμισε ο τόπος από πορνεία. σε κάθε δρόμο και σοκάκι. Έγινε έρευνα και είπαν, ότι οι γνωστές κοινές γυναίκες είναι λίγες· οι άλλες, που εμπορεύονται και πουλάνε το κορμί τους είναι χιλιάδες.

Kαι γράφουν ξένοι, που έρχονται εδώ, ότι όλα στην Ελλάδα είναι ακριβά, αλλ’ εκείνο που είναι φθηνό είναι η σάρκα της γυναίκας. Kαι αν αυτό συμβαίνει τον άλλο καιρό, τις ημέρες του Tριωδίου αυξάνει.  

Tώρα, που η Εκκλησία μας καλεί να μετανοήσουμε σαν τον Άσωτο, εμείς αντιθέτως, με μάσκες, μεταμφιέσεις, πάρτυ και χορούς, πέφτουμε σαν τα ακάθαρτα ζώα στην φοβερά αυτή αμαρτία.

Tα αποτελέσματα; Εμένα ρωτάτε; Σάπισαν τα νιάτα μας! Έννοια σου, κόσμε, που δεν ακούς τον Παύλο και την Εκκλησία, θα τα πληρώσεις τα «γραμμάτια» αυτά με τόκο και επιτόκιο.

Άντε τώρα, εσύ πατέρα, να παντρέψεις το κορίτσι σου. Πού να το δώσεις; Προτιμότερο να το ρίξεις σ’ ένα  λάκκο με ασβέστη, παρά να το δώσεις σε ένα σάπιο – έκφυλο νέο. 

Aντε τώρα εσύ νέε, που σε κορόιδεψαν οι κινηματογράφοι και τα θέατρα και σου είπαν ότι η ζωή είναι απόλαυσης και ηδονή, άντε να φτειάσεις οικογένεια. Θα γεννήσεις.  

Mα τα παιδιά σου δεν θα είναι πλέον εκείνοι οι λεβέντες, οι εύζωνοι, αλλά θα είναι κάτι κακιασμένα, κάτι ελεεινά, κάτι φοβερά πλάσματα, που ούτε με τα γάλατα ούτε με τα κοτόπουλα ούτε με τα άλλα θα μπορούν ν’ αποκτήσουν ρωμαλεότητα. 

Πού είναι εκείνα τα παιδιά, που βγαίνανε από μάνες λεβεντογένες, που ήταν καθαρές σαν το κρύσταλλο; Kαι έτσι βγήκανε εκείνα τα παιδιά, που ύψωσαν την Ελλάδα μας και την έφτασαν μέχρι Σόφια και Άγκυρα. 

Από τους σημερινούς έκφυλους και διεφθαρμένους νέους θα βγει μια νέα γενεά· με παιδιά κακιασμένα, τυφλά, κουτσά, ανάπηρα, βλακώδη. Αχ παιδί μου, θα τα βλέπεις και θα καίγεσαι.
Σάπισε η φυλή μας. Kαι τι θα γίνει;

Φοβάμαι μήπως έρθει καμιά καταστροφή πιο μεγάλη από τα Σόδομα και Γόμορρα, μήπως πέσει πάλι φωτιά. Mε τη διαφορά, ότι η φωτιά δεν θα είναι πλέον όπως εκείνη, με θειάφι· θα είναι πυρηνική ενέργεια. «Πόρνους και μοιχούς κρινεί ο Θεός» (Εβρ. 13,4). 

Θα καούμε!  

Έρχεται το τέλος του κόσμου αυτού, που έφυγε από το Θεό. Όπως το άλογο σπάει το χαλινάρι, έτσι κ’ εμείς. Xαλινάρι μας είναι το Ευαγγέλιο, οι εντολές του Θεού. Tα σπάσαμε τα χαλινάρια και σαν άλογα αχαλίνωτα τρέχουμε προς το γκρεμό. 

Ω Kύριε, ω Xριστέ! Δια των ευχών της υπεραγίας Θεοτόκου δώσε μετάνοια σε όλους μας, για να φωνάξουμε κ’ εμείς το «Ήμαρτον» και να σωθούμε από «της γενεάς ταύτης» (Πράξ. 2,40). Aμήν.

* * *

Iδού, αγαπητοί μου, ότι η αμαρτία έχει συνέπειες και σ’ αυτή τη ζωή. «Tα οψώνια της αμαρτίας θάνατος» (Pωμ. 6,23). Nαί. 

Όλο το χρόνο είναι ημέρες ασωτίας. Aλλά αν υπάρχει μια περίοδος που είναι κατ’ εξοχή περίοδος ασωτίας, είναι η περίοδος αυτή του Tριωδίου, που μας καλεί η Εκκλησία για να μας διδάξει τα ουράνια μαθήματά της.  

Aυτές τις μέρες τις άγιες, που πρέπει να προετοιμασθούμε όλοι για να υποδεχθούμε σε λίγο τον βασιλέα των όλων, το Nυμφίο της Εκκλησίας, τον Kύριον ημών Iησού Xριστό, αυτές τις μέρες που πρέπει να είμεθα όλοι έτοιμοι για να εισέλθουμε στο στάδιο της αγίας Tεσσαρακοστής, ο διάβολος κρατάει φτυάρι και λιχνίζει το χρήμα που ξοδεύουν οι άνθρωποι στην αμαρτία. Aπόκριες ίσον γλέντι, χοροί και διασκεδάσεις, παιχνίδια και ασωτία.

Aλλ’ όχι, αδελφοί μου. Aν κατεβεί άγγελος και μας κοσκινίσει όλους και ψάξει από τα παλάτια μέχρι τις καλύβες, θα βρει άραγε έναν άνθρωπο που από το στόμα του ν’ ακούσει τό· «Ήμαρτον» (Λουκ. 15,21) του ασώτου; 

«Ήμαρτον» ! Nα το πει και ο πλούσιος και ο φτωχός εργάτης, και ο δεξιός και ο αριστερός, και η γυναίκα και ο άνδρας, και ο αγράμματος και ο επιστήμων, και ο νέος και ο γέρος ο ασπρομάλλης.  

Aν πούμε το «Ήμαρτον», φτερά αγγέλων θα μας σηκώσουν ψηλά, μέχρι τον ουρανό. Διότι «χαρά γίνεται ενώπιον των αγγέλων του Θεού επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι» (Λουκ. 15, 10). 

Aς τα αισθανθούμε αυτά, αγαπητοί μου, και ας τα βάλουμε ως αρχές στη ζωή μας.  Aς σταματήσουμε την αμαρτία.    

Aς πούμε Άλτ στον διάβολο. Aρκετά, διάβολε.   

Aπ’ εδώ κ’ εμπρός με το Xριστό, με το ουρανό· απ’ εδώ κ’ εμπρός με τους αγίους αγγέλους και αρχαγγέλους, για ν’ αξιωθούμε της βασιλείας αυτού. Γένοιτο. 

† επίσκοπος Aυγουστίνος

http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=3205

– Γέροντα Παϊσιε, σκέφτονται νὰ ἀρχίσουν νὰ καῖνε τοὺς νεκροὺς γιὰ λόγους ὑγιεινῆς καὶ γιὰ ἐξοικονόμηση χώρου. Εσείς τι λέτε;

 

Το ερώτημα είναι κρίσιμο εάν ο «μεγάλος» Παπαδάκης πού πέθανε ξαφνικά εκεί πού δεν το περίμενε είχε αφήσει εντολή για την αποτέφρωσή του, ή, εάν κάποιοι δικοί του έκριναν και αποφάσισαν, εν αγνοία του νεκρού, την αποτέφρωση. Ο Χριστός είδε και ξέρει !


Του Ἁγίου Παϊσίου του Ἁγιορείτου

– Γιὰ λόγους ὑγιεινῆς είπες; Ἀκου κουβέντα τώρα ! Μά καλά, δὲν ντρέπονται και ποὺ τὸ λένε; Ὅλη τὴν ἀτμόσφαιρα τὴν ἔχουν μολύνει, τὰ ὀστᾶ τους πείραξαν; Τὰ ὀστᾶ στὸ κάτω-κάτω εἶναι καὶ πλυμένα!

Καὶ γιὰ ἐξοικονόμηση χώρου; Ὁλόκληρη Ἑλλάδα μὲ τόσα ρουμάνια καὶ δὲν βρίσκουν χῶρο;

Ἔβαλα τὶς φωνὲς σὲ ἕναν καθηγητὴ τοῦ Πανεπιστημίου γι’ αὐτὸ τὸ θέμα. Πὼς γιὰ τὰ σκουπίδια βρίσκουν τόσο τόπο καὶ γιὰ τὰ ὀστᾶ ποὺ εἶναι ἱερὰ δὲν βρίσκουν; Χάθηκε ὁ τόπος; Καὶ πόσα ὀστᾶ Ἁγίων μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνάμεσα σ’ αὐτά! Τὸ σκέφτονται αὐτό;

Στὴν Εὐρώπη καῖνε τοὺς νεκρούς, ὄχι γιατί δὲν ὑπάρχει χῶρος νὰ τοὺς θάψουν, ἀλλὰ γιατί θεωροῦν πρόοδο τὴν καύση τῶν νεκρῶν. Δὲν ἀνοίγουν κανένα δάσος, γιὰ νὰ κάνουν χῶρο, ἀλλὰ καῖνε τοὺς νεκρούς, τοὺς κάνουν σκόνη, γιὰ νὰ ἀνοίξουν χῶρο…

Βάζουν τὴν σκόνη σὲ ἕνα τόσο δὰ κουτάκι γιὰ περισσότερη εὐκολία καὶ αὐτὸ τὸ θεωροῦν πρόοδο. Τοὺς καῖνε τοὺς νεκρούς, γιατί θέλουν οἱ μηδενιστὲς νὰ τὰ διαλύσουν ὅλα, ἀκόμη καὶ τὸν ἄνθρωπο. Νὰ μὴ μείνει τίποτε ποὺ νὰ θυμίζει στοὺς ἀνθρώπους τοὺς γονεῖς, τοὺς παπποῦδες, τὴν ζωὴ τῶν προγόνων τους. Νὰ ξεκόψουν τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν παράδοσή τους. Νὰ τοὺς κάνουν νὰ ξεχάσουν τὴν ἄλλη ζωὴ καὶ νὰ τοὺς δέσουν σ’ αὐτή..

Ἔλειψε τελείως ὁ σεβασμός. Καὶ βλέπεις τώρα τί γίνεται! Πετᾶνε καὶ τοὺς γονεῖς στὰ γηροκομεῖα. Παλιὰ καὶ τὰ βόδια ἀκόμη τὰ γηροκομοῦσαν, δὲν τὰ ἔσφαζαν, γιατί ἔλεγαν: «Φάγαμε ψωμὶ ἀπὸ αὐτά». Καὶ τί σεβασμὸ εἶχαν στοὺς νεκρούς!

Θυμᾶμαι μὲ τί κίνδυνο πηγαίναμε νὰ τοὺς θάψουμε στὸν πόλεμο! Καλά, ὁ παπᾶς ἦταν ὑποχρεωμένος νὰ πάει, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ποὺ τοὺς μετέφεραν μέσα στὰ χιόνια, μέσα στὴν παγωνιά, καὶ ἀπὸ πάνω νὰ πέφτουν ριπὲς συνέχεια! Τὸ 1945, στὸν ἀνταρτοπόλεμο, πρὶν πάω στρατιώτης, μὲ τὸν νεωκόρο κουβαλοῦσα τοὺς νεκρούς. Μπροστὰ πήγαινε μὲ τὸ θυμιατὸ ὁ παπᾶς. Μόλις σφύριζε βλῆμα, πέφταμε κάτω. Ἄντε μετὰ νὰ σηκωθοῦμε. Μόλις ἀκούγαμε ἄλλο, πέφταμε πάλι κάτω. Ἀργότερα στὸν στρατό, στὸν πόλεμο, ξυπόλυτοι ἤμασταν μέσα στὰ χιόνια καὶ μᾶς εἶπαν νὰ πᾶμε νὰ πάρουμε, ἂν θέλουμε, ἀρβύλες ἀπὸ τοὺς νεκρούς. Κανένας δὲν κουνήθηκε...

Ἄχ, πᾶνε ἐκεῖνα τὰ καλὰ τὰ χρόνια!. Πᾶνε σιγά-σιγά τὸν ἄνθρωπο νὰ τὸν ἐξευτελίσουν. Ἄχ, γι’ αὐτὸ θὰ βρεθεῖ πολὺς τόπος τώρα! Θὰ βρεθεῖ πάρα πολὺς τόπος.... 

πηγή _Βιβλίο: «Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο», Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Α’.

UP

 
Αρχαίοι Χριστιανικοί τάφοι σε εκατέρωθεν διαζώματα από την εποχή τών διωγμών...

Αποτέφρωση του σώματος

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Μετά την αποτέφρωση του σώματος ενός δημοσιογράφου-παρουσιαστή διάβασα αρκετά σχόλια: άλλα απολογητικά εναντίον της αποτεφρώσεως, άλλα υποστηρικτικά της τελέσεως κηδείας σε όσους πρόκειται να αποτεφρωθούν.

Προσωπικά, θεώρησα ενοχλητικό κάτι που διάβασα σε «σουπεράκι» τηλεοπτικής εκπομπής: «εντείνονται οι αντιδράσεις για την αποτέφρωση του παρουσιαστή»… Τι σημαίνει εντείνονται οι αντιδράσεις και ποιός αντιδρά; Κάποιοι που το παίζουν εκκλησιαστικοί συντάκτες και δημιουργούν τεχνητές εντάσεις σε εκπομπές; Ή άλλοι, που την αθεΐα τους την εξαργυρώνουν στα payrolls καναλιών; Και σε τι αποσκοπούν αυτού του είδους τα ρεπορτάζ; Σε αυτές τις χυδαιότητες θα πρέπει να αντιδρούμε.

Τα πράγματα με την εξόδιο ακολουθία και την ταφή είναι απλά και ξεκαθαρισμένα ήδη από τα Αποστολικά χρόνια. Η Εκκλησία συνέδεσε την εξόδιο ακολουθία με την ταφή του σώματος, και την ταφή την συνέδεσε με την Ανάσταση. Τόσο ισχυρή είναι αυτή η σύνδεση ώστε στους τρεις πρώτους αιώνες των διωγμών οι παγανιστές διώκτες έκαιγαν τα σώματα των μαρτύρων ώστε αυτά «να μην αναστηθούν». Τόσα καταλάβαιναν, αυτά τα ανόητα έκαναν.
Στην Εκκλησία δεν υπήρξε ποτέ συζήτηση για άλλη μεταχείριση του νεκρού σώματος. Εκτός από τις τελευταίες δεκαετίες επειδή επηρεασμένοι από λανθασμένες αποφάσεις της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και των Προτεσταντών θέλουμε να αποδομήσουμε και να ερμηνεύσουμε κατά το δοκούν όλα όσα η Παράδοση έχει διασώσει. Τώρα, αν κάποιοι εκκλησιαστικοί θέλουν να καθίσουμε και να φιλοσοφήσουμε περί ταφής και αποτεφρώσεως, μπορούμε να το κάνουμε για ώρες και ημέρες. Αλλά η πρακτική της Εκκλησίας είναι δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη.

Οπότε, αν κάποιος ο οποίος δεν θεωρεί τον εαυτό του μέλος της Εκκλησίας επιλέγει την αποτέφρωση, καλά πράττει. Δεν τον κρίνω, ούτε σχολιάζω την πράξη του. Σέβομαι την ελευθερία του.

Αν κάποιος ο οποίος δεν θεωρεί τον εαυτό του μέλος της Εκκλησίας και επιλέγει την αποτέφρωση και η οικογένειά του για δικούς της λόγους επιθυμούν εκκλησιαστική ακολουθία τότε έχω πρόβλημα. Σέβομαι την απόφαση και την ελευθερία του κεκοιμημένου προσώπου και δεν πράττω κάτι το οποίο δεν επιθυμούσε και απέρριπτε.

Αν κάποιος ισχυρίζεται πως είναι μέλος της Εκκλησίας και επιθυμεί την αποτέφρωση του σώματός του τότε κάποιο σοβαρό λάθος κάνει. Η Εκκλησία ούτε τέτοια παράδοση έχει, ούτε διδάσκει τέτοια πράγματα.

Υπάρχουν και εξαιρέσεις (γεγονότα τα οποία αντιμετωπίζω στην Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ και Άπω Ανατολής):

Περιπτώσεις χριστιανών οι οποίοι πεθαίνουν σε χώρες όπου η ταφή είναι απαγορευμένη. Ή άλλες περιπτώσεις όπου ο κεκοιμημένος επιθυμούσε την εκκλησιαστική ταφή αλλά η οικογένεια την απορρίπτει. Εδώ τελώ μόνος μου (ή κάποιος κληρικός της Μητροπόλεως) την εξόδιο ακολουθία στον Ναό και αποδίδω τον πρέποντα εκκλησιαστικό αποχαιρετισμό στους αδελφούς που κοιμήθηκαν.

Τέλος, στις αιτιάσεις ορισμένων ότι ο δείνα Επίσκοπος «κάνει οικονομία» και τελεί εξόδιο ακολουθία σε όσους πρόκειται να αποτεφρωθούν απαντώ ότι δεν κρίνω τι αποφάσεις λαμβάνει κάθε Επίσκοπος στην Επισκοπή του. Ο κάθε Επίσκοπος είναι υπόλογος στην Σύνοδό του και στον Μέγα Αρχιερέα Χριστό.

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...Πολύ εύστοχη η ανάλυση του θέματος από τον Σεβασμιώτατο.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η επισήμανση του, ότι η αποδόμηση της Παράδοσης που γίνεται τα τελευταία χρόνια προέρχεται από λανθασμένες αποφάσεις Ρωμαιοκαθολικών καί Προτεσταντών, οι οποίες δυστυχώς επηρεάζουν καί μερικούς Ορθοδόξους.
Αναδεικνύεται για άλλη μία φορά, ότι οι διάφορες παρεκκλίσεις καί καινοτομίες έχουν την προέλευση τους στην Δύση καί κατόπιν εισέρχονται καί στον Ορθόδοξο χώρο. 12 Ιανουαρίου 2026 στις 8:02 μ.μ.

Ανώνυμος είπε...Στην Αθήνα αρχίζουν καί κάνουν κηδεία και ας πάνε μετά για "βίαιο"αφανισμό στην Ριτσώνα!!
Η εκκλησία πρέπει να είναι ξεκάθαρη γιατί δεν μαζεύεται μετά η μόδα της αποτέφρωσης...
13 Ιανουαρίου 2026 στις 6:36 π.μ.

Ανώνυμος είπε...Ευχαριστούμε, Σεβασμιώτατε! 13 Ιανουαρίου 2026 στις 9:29 μ.μ.

Θεόδωρος Μακάριος είπε...Στην Αθήνα και αλλού πρέπει να επανέλθει η κανονική και νομιμη διαδικασία κηδείας και ταφής. Οποιος ιερέας τέλει τη νεκρωσιμο ακολουθία, ο ίδιος με την άδεια στο χέρι, να συνοδεύει στο κοιμητήριο και να κάνει την ταφή. Όχι άλλος είναι στην εκκλησία και άλλος κάνει ταφή. Έτσι δεν υπάρχει έλεγχος. 14 Ιανουαρίου 2026 στις 9:26 π.μ.

Χριστούγεννα στις λησμονημένες πατρίδες…

 

Στα Φάρασα της Καππαδοκίας γιορτάζαμε τη Γέννηση του Χριστού με μεγαλοπρέπεια, φυλάγοντας με ευλάβεια όλες τις παραδόσεις.

Τήν ήμέρα εκείνη, αλλά και όλες τις μέρες του Δωδεκαήμερου, οί Φαρασιώτες εκεί στα βάθη της Μικράς Ασίας, νιώθαμε ελεύθεροι από τους Τούρκους, δεν ήμασταν σκλάβοι κανενός, γιατί ζούσαμε με τον Χριστό, πού ήταν ό μόνος Αφέντης και Κύριος μας.

΄Οταν άρχιζε ή Σαρακοστή των Χριστουγέννων, όλα στο σπιτικό άλλαζαν. Παράλληλα με τήν καθαριότητα τών χώρων οί Βαρασιώτες φρόντιζαν και για τον καθαρισμό της ψυχής. Τηρούσαν με πολλή εύλάβεια την Σαρακοστή. Το κρέας, τα γαλακτοκομικά και ό,τι άλλο αρτύσιμο έδιναν τη θέση τους στά όσπρια και στά χορταρικά.

Άπό χορταρικά, δόξα τω Θεώ, είχαμε πολλά στα Φάρασα. Μέχρι του Αγίου Σπυρίδωνος πού επιτρεπόταν νά φάμε ψάρι, πηγαίναμε στο ποτάμι, σπάζαμε τον πάγο, επειδή συνήθως τα νερά εκείνον τον καιρό ήταν παγωμένα, και ψαρεύαμε.

Τά ΄Αγια Δωδεκαήμερα ήταν οι μέρες πού μαζεύονταν και ξανασμίγανε οί διασκορπισμένες οικογένειες. 0ι ξενιτεμένοι προσπαθούσαν νά βρίσκονται στά Φάρασα, κοντά στους δικούς τους, γιά νά γιορτάσουν όλοι μαζί...

Ή παραμονή των Χριστουγέννων :

΄Οταν έφθανε ή παραμονή των Χριστουγέννων, οί νοικοκυρές ανασκουμπώνονταν και ετοίμαζαν το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι. ΄Επλαθαν τά κουλούρια και τά Χριστόψωμα με μεράκι και φροντίδα. ΄Εκαναν τά γλυκά τους και τον χαλβά άπό σιμίντρι.

Άπό τό βράδυ της παραμονής, και κάθε βράδυ του Δωδεκαημέρου, οί νοικοκυρές έβγαιναν με τά
θυμιατά και θυμιάζανε τις αυλές, τους στάβλους και όλο τό σπίτι. Στο ράφι, κοντά στο Εικονοστάσι, άναβαν τον κόντζορο.
Εκεί παρέμενε αναμμένος όλο τό Δωδεκαήμερο, μέχρι τά Φώτα.

Τήν παραμονή ό χαιρετισμός τών Βαρασιωτών ήταν «Χριστός γεννάται», «αληθώς γεννάται».
Ανήμερα βεβαίωναν το γεγονός με τον χαιρετισμό «Χριστός έτέχθη», «αληθώς έτέχθη».
Την παραμονή γινόταν και ή ανταλλαγή τών δώρων μεταξύ συγγενών, νουνών και βαφτιστικών,αντάλλασσαν τσουρέκια και Χριστόψωμα"

Ολα συνοδεύονταν με ευχές και ευλογίες. Φρόντιζαν επίσης τις άγιες αυτές μέρες να μή λείπη τίποτε και άπό το τραπέζι του ορφανό και της χήρας.

Ή ημέρα τών Χριστουγέννων…

΄Οταν κατά το χάραμα χτυπούσε το σήμαντρο πού καλούσε τους πιστούς στην Εκκλησία, τους έβρισκε όλους ξύπνιους. ΄Επαιρναν οι μεγαλύτεροι από μία δάδα αναμμένη, για νά φωτίζουν τή στράτα τους, και όλοι μαζί κινούσαν γιά τήν Εκκλησία.

Έκεί οί γυναίκες ανέβαιναν στον γυναικωνίτη και οί άνδρες έμεναν κάτω. Με πολλή κατάνυξη παρακολουθούσαν τή Θεία Λειτουργία. Στο «Μετά φόβου» όλοι μεταλάμβαναν τών Άχραντων Μυστηρίων, αφού προηγουμένως φρόντιζαν νά αλληλοσυγχωρεθούν.

Οταν τελείωνε ή Θεία Λειτουργία, έβγαινε ό Παπάς στην Ωραία Πύλη και ευλογούσε τους πιστούς λέγοντας: «Χριστός έτέχθη». Και το εκκλησίασμα απαντούσε: «Αληθώς έτέχθη».
Ευχόταν έπειτα ό ένας στον άλλον «υγεία και ελευθερία» και έπαιρναν τον δρόμο γιά τά σπίτια τους, ενώ ή μέρα είχε κιόλας χαράξει.

Έκεί τους περίμενε πάνω στην παρκαμίνα ή ζεστή σούπα, φτιαγμένη με βραστό κρέας και βρυσέλινα. Δεν έλειπε άπό το τραπέζι τους και το «μαλέζι», πού το έφτιαχναν με σιτάλευρο καβουρντισμένο με αγνό βούτυρο. Αυτό ήταν το παραδοσιακό γλυκό.

Τήν ήμερα τών Χριστουγέννων τά σήμαντρα και οί καμπάνες χτυπούσαν συνέχεια.Ολοι οι Φαρασιώτες έψαλλαν και πανηγύριζαν. Ακόμη και οί Τούρκοι πού τύχαινε νά βρίσκωνται στά Φαρασα τραγουδούσαν και πανηγύριζαν κι εκείνοι μαζί τους.

΄Ολη τήν ήμερα οί νέοι και οι νέες ντυμένοι με τις γιορτινές τους φορεσιές επισκέπτονταν τά συγγενικά σπίτια, φιλούσαν τά χέρια τών ηλικιωμένων και αντάλλασσαν ευχές. Εύχονταν «καλωσύνη και υγεία».

Με το σουρούπωμα άρχιζαν οί επισκέψεις στους εορτάζοντες. 0ι επισκέπτες δεν τους πήγαιναν δώρα. Το δώρο ήταν ή τιμή νά τους επισκεφθούν και νά τους ευχηθούν.

Έδώ στην Ελλάδα λένε: «Πάμε νά γιορτάσουμε τον τάδε». 0ι Φαρασιώτες λέγανε: «Πάμε νά ζήσουμε τον τάδε», δηλαδή «πάμε νά του ευχηθούμε νά ζήση και νά εύτυχήσει !  ( σσ. Αθάνατες ευχές, πού τώρα πού έχουμε χάσει αυγά και καλάθια…)

(Τα Φάρασα της Καππαδοκίας.εκδ. Ι.Ησ. Αγ. Ι.Θεολόγου. Σουρωτή Θεσσαλονίκη)

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΩΝ ΣΤΟ ΑΪΒΑΛΗ…

( από μιά αλησμόνητη περιγραφή του  Φώτη Κόντογλου από το Αϊβαλή της Μικράς Ασίας)

«Κρύο τάντανο έκανε, παραμονή Χριστούγεννα. Ό αγέρας σα νά 'τανε κρύα φωτιά κι έκαιγε. Μά ό κόσμος ήτανε χαρούμενος, γεμάτος κέφι. Είχε βραδιάσει κι ανάψανε τά φανάρια με το πετρόλαδο. Τά μαγαζιά στο τσαρσί φεγγοβολούσανε, γεμάτα άπ' όλα τά καλά.
Ό κόσμος μπαινόβγαινε και ψώνιζε, άπό τό 'να το μαγαζί έβγαινε, στ' άλλο έμπαινε. Κι όλοι χαιρετιόντανε και κουβεντιάζανε με γέλια, με χαρές.

Οι μεγάλοι καφενέδες ήτανε γεμάτοι καπνό άπό τον κόσμο πού φουμάριζε. Ό καφενές τ' Ασημένιου είχε μεγάλη φασαρία, χαρούμενη φασαρία. Είχε μέσα δυο σόμπες, και τά τζάμια ήτανε θαμπά, άπ' όξω έβλεπες σάν ήσκιους τους ανθρώπους. Οι μουστερήδες είχανε βγαλμένες τις γούνες άπό τή ζέστη, κόσμος καλός, καλοπερασμένοι νοικοκυρέοι.

Κάθε τόσο άνοιγε ή πόρτα και μπαίνανε τά παιδιά πού λέγανε τά κάλαντα. Άλλα μπαίνανε, άλλα βγαίνανε. Και δέν τά λέγανε μισά και μισοκούτελα, μά τά λέγανε άπό τήν αρχή ίσαμε τό τέλος, μέ φωνές ψαλτάδικες, οχι σάν και τώρα, πού λένε μοναχά πέντε λόγια μπρούμυτα κι ανάσκελα, και κείνα παράφωνα.

Άπ' όξω περνούσε κόσμος βιαστικός, μέ γέλια καί μέ χαρές. Άπό 'δώ κι άπό κει ακουγόντανε τά παιδιά πού λέγανε τά κάλαντα στά μαγαζιά.

Ή ώρα περνούσε κι άνάριευε σιγά-σιγά ό κόσμος. Τά μαγαζιά σφαλούσαν ένα-ένα. Μοναχά μέσα στά μπαρμπεριά ξουριζόντανε ακόμα κάτι λίγοι.

Στο τσαρσί λιγόστευε ή φασαρία, μά στους μαχαλάδες γυρίζανε τά παιδιά μέ τά φανάρια καί λέγανε τά κάλαντα στά σπίτια. Οι πόρτες ήτανε ανοιχτές, οι νοικοκυρέοι, οι νοικοκυράδες καί τά παιδιά τους, όλοι ήτανε χαρούμενοι, κι ύποδεχόντανε τους ψαλτάδες, καί κείνοι άρχίζανε καλόφωνοι σάν χοτζάδες:

Καλήν έσπέραν, άρχοντες, αν είναι ορισμός σας, Χριστού την Θείαν γέννησιν να πω στ'αρχοντικό σας. Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ πόλει, οι ουρανοί άγάλλονται, χαίρει ή κτίσις όλη... 

Κι άφού ξιστορούσανε όσα λέγει τό Ευαγγέλιο, τον Ιωσήφ, τους αγγέλους, τους τσομπάνηδες, τους μάγους, τον Ηρώδη, τό σφάξιμο των νηπίων καί τήν Ραχήλ πού έκλαιγε τα τέκνα της, ύστερα τελειώνανε μέ τούτα τά λόγια:

Ιδού οπού σας είπαμεν όλην την ιστορίαν, του Ίησού μας του Χριστού γέννησιν την άγίαν. Και σας καλονυκτίζομεν, πέσετε κοιμηθείτε, ολίγον ύπνον πάρετε και πάλιν σηκωθείτε. Και βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθείτε, στην έκκλησίαν τρέξατε, με προθυμίαν μπείτε.

Ν' ακούσετε με προσοχήν όλην την υμνωδίαν και με πολλήν ευλάβειαν την θείαν λειτουργίαν. Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το άρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας. Και τον σταυρόν σας κάμετε, γευθείτε, ευφρανθείτε, δότε και κανενός πτωχού, όστις να υστερείται. Δότε κι εμάς τον κόπον μας, ό,τ'είναι ορισμός σας, και ο Χριστός μας πάντοτε να είναι βοηθός σας.

Και εις έτη πολλά.!

Μπαίνανε στο σπίτι με χαρά, βγαίνανε με πιό μεγάλη χαρά. Παίρνανε αρχοντικά φιλοδωρήματα από τον κουβαρντά τον νοικοκύρη, κι άπό τη νοικοκυρά λογιών-λογιών γλυκά, πού δεν τα τρώγανε, γιατί ακόμα δέν είχε γίνει ή Λειτουργία, άλλα τα μαζεύανε μέσα σε μιά καλαθιέρα. 

Άβραμιαία πράγματα! Τώρα στεγνώσανε οι άνθρωποι και γινήκανε σάν ξερίχια άπό τον πολιτισμό! Πάνε τά καλά χρόνια!

Όλα γινόντανε όπως τά 'λεγε το τραγούδι: Πέφτανε στά ζεστά τους και παίρνανε έναν ύπνο, ώσπου αρχίζανε και χτυπούσανε οι καμπάνες άπό τις δώδεκα Εκκλησιές της χώρας. Τί γλυκόφωνες καμπάνες! Όχι σάν τις κρύες τις ευρωπαϊκές, πού θαρρείς πώς είναι ντενεκεδένιες!

Στολιζόντανε όλοι, βάζανε τά καλά τους, και πηγαίνανε στην εκκλησιά.
Σάν τελείωνε ή Λειτουργία, γυρίζανε στά σπίτια τους. Οι δρόμοι αντιλαλούσανε άπό χαρούμενες φωνές. Οι πόρτες τών σπιτιών ήτανε ανοιχτές και φεγγοβολουσανε. Τά τραπέζια περιμένανε στρωμένα μ' άσπρα τραπεζομάντιλα, κι είχανε απάνω ό,τι βάλει ό νους σου.

Φτωχοί και πλούσιοι τρώγανε πλουσιοπάροχα, γιατί οι αρχόντοι στέλνανε άπ' όλα στους φτωχούς. 

Κι αντίς να τραγουδήσουνε στα τραπέζια, ψέλνανε το «Χριστός γεννάται, δοξάσατε» « Ή Παρθένος σήμερον τον ύπερούσιον τίκτει» « Μυστήριον ξένον ορώ και παράδοξον.»

'Αφού εύφραινόντανε άπ' όλα, πλαγιάζανε άξέγνοιαστοι, σαν τ' αρνιά πού κοιμόντανε κοντά στο παχνί, τότες πού γεννήθηκε ό Χριστός, εν Βηθλεέμ της Ιουδαίας.»

---Άγιε του Θεού Ανδρέα, της Πάτρας το καύχημα, βάλε το χέρι σου γιατί χανόμαστε…( επαναδημοσίευση )

 

Αυτές τις δραματικές αλλά και πονηρές μέρες πού σαν πολίτες αυτής της χώρας διερχόμαστε, και πού δεν ξέρουμε αύριο το τι νεώτερο θα μας ξημερώσει, καλό είναι πλέον των άλλων, νά έχουμε το μυαλό μας πρώτα λίγο-πολύ κοντά στον Θεό, αλλά και στους Αγίους της Εκκλησίας μας, και δεν θα χάσουμε !

  Άγιον Όρος – Η άρρητη ευωδία του ιερού λειψάνου του Αγίου Ανδρέα στό "Σαράϊ " τεκμήριον γνησιότητος ! (Link)

Ορθόδοξο  ΒΗΜΑ…

Ο λόγος ενός μεγάλου κοσμικού και όχι βαθειά θρησκευόμενου επιστήμονα, ότι «ποτέ μου δεν γνώρισα στην ζωή μου άνθρωπο πού να ζημιώθηκε και να έχασε επειδή ακολούθησε συνειδητά τον δρόμο του Θεού και της Θρησκείας…» ίσως σήμερα στην εποχή μας να κουδουνίζει κάπως χλευαστικά και παράταιρα στ΄ αυτιά μας, αλλά πού όμως δεν παύει, γι΄ αυτούς πού ξέρουν σε βάθος τα πράγματα, να εμπεριέχει καί μία μεγάλη αλήθεια…

Εμείς εδώ σαν Πατρινοί, έχουμε το επιπλέον και ξεχωριστό προνόμιο να έχει θανατωθεί στην Πόλη μας ένας από τους 12 μαθητές του Θεανθρώπου Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού και Σωτήρος του Κόσμου, πράγμα πού σε καμμία άλλη πόλη της Ελλάδας δεν συμβαίνει !

Ο Νέος Ναός τού Αγίου Ανδρέα σε ψηφιακή απεικόνιση...
 

Αλλά δυστυχώς όμως και παρ΄ όλα αυτά, παρ΄ όλη την υπάρχουσα εξωτερική ευσέβειά μας στο πρόσωπο του Αγίου Ανδρέα, παρ΄όλη την τιμητική προσκύνησή του, τις λαμπρές γιορτές, τις ευσεβείς γενικευμένες παραινέσεις του Μητροπολίτου μας μετά βραβείων, επαίνων, πτυχίων, μεταλλίων καί άλλων τινών καί παρομοίων « Αγαπητοί ευσεβέστατοι και Φιλόθεοι ( ; ) Πατρινοί », παρ΄όλες τις λιτανείες συνοδεία πολλών λαμπροφορεμένων Δεσποτάδων και τά φωταγωγημένα εορταστικά πανηγύρια μας, αρκετές φορές συλλαμβανόμαστε ένοχοι, παράταιροι, και προδότες θα λέγαμε αυτής της μεγάλης τιμής προς έναν μάρτυρα Απόστολο της πάλαι ποτέ ευγενούς Πολιτείας μας…

+++++++++++++++++++
Μόνο τα επερχόμενα σε λίγο Καρναβάλια να αναφέρουμε, την «άκρα του τάφου» Εκκλησιαστική αντίδραση ( πού ισοδυναμεί με αποδοχή του κακού ( ; ) να δούμε ),  και τα όσα «μέσω τούτων, και διά τούτων…» οικτρά επακόλουθα συμβαίνουν, αρκούν για να τινάξουν στον αέρα την « Πατρινή πνευματικότητα, την ευσέβεια και την φιλοθεϊα μας…» και άς μη γελιόμαστε τώρα δά, παίρνοντας κατά γράμμα κάποιες διαπιστώσεις παλαιών πνευματικών ανθρώπων,  αλλά και  Μητροπολιτικών παραινέσεων ότι «η Πάτρα είναι μία πολύ πνευματική πολιτεία».

«Κούνια πού μας κούναγε…» και ωραία θα ήταν «να είμαστε» όπως λένε, αλλά δυστυχώς άν καί φαινόμαστε, στην πράξη « δεν είμαστε » !

Ο Άγιος Ανδρέας πού σε λίγο θα εορτάσουμε θέλει λοιπόν κάτι περισσότερο από εμάς, θέλει την επιστροφή μας στον Χριστό και την μετάνοιά μας, γιατί αν δεν γίνει αυτό και κατά ακολουθία διαδοχής «κρίσεων» πού περάσαμε, θα έλθει με μαθηματική ακρίβεια όπως πάμε «κάτι άλλο…»

Κι΄ έτσι, μετά την οικονομική Κρίση πού τώρα περνάμε πολύ φοβόμαστε ότι θα έλθει και η τελευταία, η «αιματηρή Κρίση» πού θα μας είναι, η πλέον τραγική και η πλέον επώδυνη…

Έτσι λοιπόν… 

 

Το Τρίτο Μνημόνιο, οι δυσβάστακες στερήσεις του Ελληνικού λαού, και οι προφητείες του Πατροκοσμά!

Ένας  αδελφός (ο “Ενορίτης”) μας εμπιστεύθηκε τις σκέψεις του για τις καλπάζουσες πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Θέλησε να μείνει ανώνυμος. Σημασία δεν έχει το όνομα του γράφοντος, αλλά το περιερχόμενο των σκέψεών του. Εμείς θεωρήσαμε ότι αξίζει να σας τις παραθέσουμε. Τα σχόλια δικά σας.

ΟΜΟΘΥΜΑΔΟΝ…

Πολλοί αρχίζουν να συνειδητοποιούν πλέον  ότι  η οικονομική και κοινωνική καταστροφή της Ελληνικής κοινωνίας, μέσω  μέτρων και μνημονίων που κατά κοινή παραδοχή «δεν βάζουν πουθενά», στόχο έχει την ίδια την Ελλάδα και τον πλούτο της. Απονευρώνεται η κοινωνία και ο λαός της για να μην έχει την δύναμη να αντιδράσει στην καταλήστευση του εθνικού πλούτου.

Κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον θα γίνει και αυτό... 

Οι δανειστές της Ελλάδος,  με μέσο το νομικό και οικονομικό υπόβαθρο των μνημονίων, θα ζητήσουν να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις τους από τον εθνικό μας πλούτο.  Θα έρθουν τότε για να «ληστέψουν» τα πετρέλαια του Αιγαίου, το φυσικό αέριο της Γαύδου, τον ερυθρό υδράργυρο που κοιτάσματά του βρίσκονται στην περιοχή των Ιμίων, τα κοιτάσματα Ουρανίου, διαμαντιών, χρυσού και πολυτίμων λίθων που υπάρχουν στην Θράκη και Μακεδονία, και γενικά τον φυσικό μας πλούτο που ανέρχεται σε ένα περίπου πεντάκις εκατομμύρια Ευρώ!

Ποσό που ισοδυναμεί με 3.000.000 φορές το όλο εξωτερικό μας χρέος που υποτίθεται ότι το δημιουργήσαμε σε 40 χρόνια. Με άλλα λόγια το ποσόν αυτό θα έφθανε να ζούμε όπως ζούσαμε για… 120 εκατομμύρια χρόνια!!! Ποσό που ολόκληρος ο πλανήτης δεν καταναλώνει ούτε σε 1000 χρόνια!

Να λοιπόν μία καλή αιτία οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής του Ελληνικού λαού.

Να γιατί ο διεθνής Σιωνισμός, δια μέσω των Αμερικανών και των μυστικών υπηρεσιών τους, μεθοδεύουν έτσι τα πράγματα και εξαγοράζουν τις συνειδήσεις των σημερινών πολιτικών μας.

Να γιατί επήλθε σήμερα αυτή η «παγκοσμιοποίηση» και Ισλαμοποίηση της Ελλάδος με τους λαθρομετανάστες. Διότι χωρίς εθνική συνείδηση, εύκολα καταλαμβάνεται μία χώρα. Με την τεχνητή φτώχεια, εύκολα θα υποκύψουμε στον εκβιασμό για να τους τα παραχωρήσουμε προκειμένου να «ξεχρεώσουμε» για ένα κομμάτι ψωμί.

Και όμως, αυτή η «λιτότητα», η τεχνητή φτώχεια και η σημερινή φοροληστρική επιδρομή προφητεύονται εδώ και 230 χρόνια από τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό:

«Θα σας ρίξουν παρά πολύ (=χρήμα, τα «πακέτα στήριξης»). Θα σας ζητήσουν να τον πάρουν πίσω, αλλά δεν θα προλάβουν…».

Γιατί όμως δεν θα προλάβουν, Άγιε του Θεού ;

Αυτό δεν μας το είπε, αλλά σήμερα εμείς με τις γεωπολιτικές εξελίξεις το υποθέτουμε…

Σήμερα με τα πρωτοφανή μέτρα λιτότητας προσπαθούν να πάρουν πίσω και με τόκο ό,τι μας έδωσαν οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ.

ΔΕΝ θα προλάβουν όμως να τα πάρουν, λέγει ο Άγιος!

Γιατί;

«Θα σας επιβάλουν μεγάλο και δ υ σ β ά σ τ α κ τ ο φόρο, αλλά δεν θα προφθάσουν (να τον εισπράξουν)».

Γιατί;

Οι  φόροι ανακοινώνονται και επιβάλλονται με ρυθμό καταιγιστικό  ήδη από τις αρχές του 2010 και κορυφώνονται με το Τρίτο Μνημόνιο που ψήφισε χθες η Βουλή με ισχνή πλειοψηφία.

Ο Πατρο-Κοσμάς το προφήτεψε και αυτό με ακρίβεια:

«Θα βάλουν φόρο στις κότες και τα παράθυρα ».

«Κότες» = ασήμαντες οικονομικές δραστηριότητες και έσοδα. Μία κότα δηλαδή που κάνει ένα αβγό θεωρείται σήμερα «παραγωγή» και έσοδα!

«Παράθυρα» = ο φόρος ακίνητης περιουσίας όπου τα σπίτια φορολογούνται ανάλογα με τον αριθμό των παραθύρων που φέρουν και που βλέπουν σε μεγάλο δρόμο!

«Παράθυρα» θεωρούνται και κάποια μικρομάγαζα, «τρύπες» όπως λέμε. Επομένως «κότες και παράθυρα» = Υπερφορολόγηση.

Όλοι πλέον συμφωνούν ότι τα όρια και οι αντοχές του Ελληνικού Λαού εξαντλήθηκαν με τα νέα αυτά μέτρα. Επομένως αυτός είναι ο  «μεγάλος και δυσβάστακτος φόρος», για τον οποίο μίλησε ο Πατρο-Κοσμάς ότι «δεν θα προφτάσουν»  να τον «μαζέψουν», δηλαδή να τον εισπράξουν από τον Ελληνικό λαό. Με άλλα λόγια δεν «δεν θα προφτάσουν»  να υλοποιήσουν το Τρίτο Μνημόνιο.

Ομοίως και κατ’ αποτέλεσμα δεν θα προλάβουν να πάρουν πίσω οι δανειστές μας  και τον  «παρά τον πολύ», δηλαδή το χρήμα, τα «πακέτα στήριξης που έδωσαν στην Ελλάδα.

Το  ερώτημα όμως προβάλλει αμείλικτο:

Γιατί «δεν θα προφτάσουν»  ; Τι θα μεσολαβήσει;

Ο χρόνος βέβαια θα δώσει στην απάντηση την ώρα του, αλλά  ποία απάντηση αρχίζει άραγε να προβάλλει ως πιθανότερη;

Μήπως είναι κοντά ένας πόλεμος ; Μία φυσική καταστροφή; Ή κάτι άλλο;

Αλλά θα επανέλθουμε.

Ο Ενορίτης

https://patrablog.blogspot.com/ 

 

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πού το πάνε; Στρατός και νεογένητα παιδιά σε ψηφιακό εκβιασμό. Τρέμουν αυτήν την ερώτηση: Γιατί γίνονται όλοι ένας αριθμός, χάνοντας όνομα βαπτιστικό και επώνυμο ;

Videos 1

«Ο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΜΕ ΠΑΓΙΔΕΣ – Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΕ ΠΑΝΙΚΟ…»

 

Videos 2

https://youtu.be/RMatqcfq0Bk?si=jM_tb0XiDwLTTIeb

 

Ο Προσωπικός Αριθμός (ΠΑ) και η Ψηφιακή Ταυτότητα: Τι πρέπει να γνωρίζετε...

⚖️ Ο Νομικός Σωτήρης Γκεκόπουλος αναλύει:

• 🔹 Το θολό πλαίσιο γύρω από τον Προσωπικό Αριθμό (ΠΑ)
• 🔹 Τις ασάφειες της κυβέρνησης
• 🔹 Τις ευρωπαϊκές οδηγίες
• 🔹 Τις παγίδες στην πλατφόρμα op.gov.gr
• 🔹 Τα όρια νομιμότητας στη διασύνδεση ψηφιακής ταυτότητας – ΠΑ

💡 Εξηγεί τι πρέπει και τι ΔΕΝ πρέπει να κάνουν οι πολίτες,

• Τι ισχύει για τις μπλε ταυτότητες μέχρι το 2026
• Το μεγάλο ζήτημα με τις αιτήσεις διαβατηρίων
• Τον κίνδυνο μετατροπής της ψηφιακής ταυτότητας σε «κάρτα πολίτη»

📣 Καταγγέλλεται ο ψηφιακός εκβιασμός των παιδιών!

Οι μαθητές δεν πρέπει να ταυτοποιούνται μόνο με ψηφιακή ταυτότητα και Προσωπικό Αριθμό, ενώ υπάρχουν νόμιμα εναλλακτικά έγγραφα που αρνούνται να δεχτούν οι αρχές.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ! Καθ΄ ένας άς βγάλει τα συμπεράσματά του. Μιά από τις δύο πλευρές είναι πλανεμένη…Ποιά είναι, ποιά ;

                 

VIDEOs

Ο  καθ΄ ένας άς βγάλει τα συμπεράσματά του. Μιά από τις δύο πλευρές είναι πλανεμένη…

 

  

Ανάλυση, γιατί είναι άκρως επικίνδυνος, ειδικά αυτός ο Προσωπικός  Αριθμός  της  ψηφιακής  επιτήρησης…

 

Βαρεία η ευθύνη της Νέας Ιεράς Συνόδου 2025 – 2026 εάν δεν διαχωρίσει την θέση της σχετικά με τον Προσωπικό Αριθμό !

 

Παρακάτω κατάλογος τής  Νέας  Διαρκούς Ιεράς Συνόδου  έτους 2025  -- 2026 η οποία, ως εκ των πραγμάτων φαίνεται, ότι και πάλι θα συνοδοιπορήση  με το Κράτος ( όπως έκανε και με τα θανατηφόρα εμβόλια πού γέμισαν και γεμίζουν με ξαφνικούς θανάτους ολόκληρη την κοινωνία μέχρι σήμερα…) και ότι δεν θα αντισταθεί στην εκβιαστική τακτική της Πολιτείας να πάρουνε όλοι οι Έλληνες τον λεγόμενο Προσωπικό Αριθμό !

Αντιθέτως μάλιστα, και χωρίς να είναι οί ίδιοι τίποτα επίσημοι και διεθνούς φήμης αναγνωρισμένοι γιατροί, θα το «παίξουνε» και τώρα ως «ειδήμονες επί παντός επιστητού» φθάνοντας να λένε εκείνο το αμίμητο «από εδώ το εμβόλιο, και από εκεί ο τάφος…» απειλώντας εμμέσως  τότε, όλους όσους δεν έκαναν εμβόλιο… 

Μήπως έγιναν κι΄αυτοί οι Αρχιερείς σάν τούς «διεθνούς κύρους γιατροί » και δεν το ξέρουμε ;

Πολύ φοβόμαστε, καί μακάρι να πέφτουμε έξω, ότι και τώρα με τον Προσωπικό αριθμό θα κάνουν πάλι τα ίδια…

Και μάλιστα, χωρίς να έχουν την γνώμη και την θέση ολόκληρης τής Ιεραρχίας και των 82 Αρχιερέων όλης της χώρας όπως κανονικά θα έπρεπε να γίνει για ένα τέτοιο επικίνδυνο Νομοθέτημα πού θα ταράξει τους πιστούς στα δύσκολα αυτά χρόνια !

Ξεχνώντας όλοι αυτοί, ακόμη και τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο πού ξεσήκωσε πάνω από 3.000.000 Χριστιανούς εναντίον των ταυτοτήτων. Κι΄ενώ μάλιστα αρκετοί από τους σημερινούς Αρχιερείς υπήρξαν φίλοι καί υμνητές του Χριστόδουλου, και χειροτονηθέντες υπ΄αυτού. Τώρα, στην πιο επικίνδυνη στιγμή της Ιστορίας ξεχνούν όλα αυτά για να τα έχουν έτσι καλά με τους κυβερνητικούς της εποχής μας.  

Και δεν ακούσαμε μέχρι σήμερα ούτε ένα συγγνώμη προς τον Ελληνικό λαό για όσα κυνηγητά έκαναν  μαζί με Αστυνομίες και όργανα της κυβέρνησης , σέ αρκετούς ιερείς κόβοντάς τους ακόμη και τον μισθό τους , απειλώντας ακόμη και τις παπαδιές τους, στους διακόνους, μέχρι και τους νεωκόρους , και γενικά στους πιστούς πού δεν ήθελαν να εμβολιαστούν…

Πολύ φοβόμαστε , και μακάρι να κάνουμε λάθος, ότι και πάλι θα επικρατήσει αυτή η ηττοπαθής και «φιλική» συνταύτιση με την κυβέρνηση και με ότι εξ΄αυτού συνεπάγεται.

Κι΄εκείνη την «ευχή» πού κάποιος εκ των Αρχιερέων των συμετεχόντων στην σύνθεση της νέας συνόδου έχει δώσει εντολή να λέγεται στην Μητρόπολή του στα «Ειρηνικά…» πού μετά τις ευχές για τον στρατό έχει «κοτσάρει» εκείνο το αμίμητο και πρωτοφανές « καί υπέρ των Σωμάτων Ασφαλείας…» θέλοντας έτσι να καλοπιάσει προφανώς, τά Σώματα Ασφαλείας να πρόσκεινται ευνοϊκά μαζί του !

Ενώ σύμφωνα ακόμη και με το επίσημο Εκκλησιαστικό ευχολόγιο πουθενά δεν υπάρχει αυτή η ευχή («υπέρ των Σωμάτων Ασφαλείας…» ) ενώ ουδεμία άλλη Μητρόπολη φαίνεται  να έχει την ευχή αυτή πλήν αυτής της Μητροπόλεως !

Γιατί άραγε αυτή η «εφεύρεση»;

Πού αποσκοπεί;

Ο Θεός, ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός να βάλει το χέρι του και να φράξει το κακό πού πάλι γιγαντώνεται και μάλιστα συνεπικουρούμενο από Επισκόπους και Αρχιερείς της Ορθοδόξου Εκκλησίας πού αντί να προστατεύουν τους πιστούς ως έχουν ιερόν καθήκον, αυτοί ανοίγουν τον δρόμο για καταδίωξή τους…

Παρακάτω κατάλογος τής  Νέας  Διαρκούς Ιεράς Συνόδου  έτους 2025  -- 2026

† Ὁ Ἀθηνῶν  Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος

          † Ὁ Χαλκίδος Χρυσόστομος

          † Ὁ Νέας Σμύρνης Συμεών

          † Ὁ Κερκύρας, Παξῶν καί Διαποντίων Νήσων Νεκτάριος

          † Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Νικόλαος

          † Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος

          † Ὁ Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων Σεραφείμ

          † Ὁ Λαγκαδᾶ, Λητῆς καί Ρεντίνης Πλάτων

          † Ὁ Καστορίας Καλλίνικος

          † Ὁ Πολυανῆς καί Κιλκισίου Βαρθολομαῖος

          † Ὁ Δράμας Δωρόθεος

          † Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν καί Γηρομερίου Σεραπίων

          † Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καί Ἐορδαίας Εἰρηναῖος

 

«…Ἐγὼ ἀπορῶ, πῶς στέκονται ἀκόμη τὰ ἄστρα στὸν οὐρανὸ καὶ δὲν πέφτουν στὰ κεφάλια μας, μὲ τόση διαφθορὰ ἀλλὰ καὶ τόση σκληροκαρδία πού έχουμε !»

 

 

 

 Ὁ Λάζαρος ἦταν ὑπόδειγμα ὑπομονῆς. Τί ἤ­τανε; Φτωχός. Μόνο φτωχός; Ἦταν καὶ ἄρρωστος· εἶχαν ἀνοίξει στὸ κορμί του πληγὲς ποὺ τρέχανε, κ᾿ ἔρχονταν τὰ σκυλιὰ καὶ τὶς γλείφα­νε...

 

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ὑπῆρχε, ἀγαπητοί μου, μια ἐποχὴ ποὺ οἱ ἄν­θρωποι ἦταν φτωχοὶ ἀλλὰ ζοῦσαν εὐτυχισμένοι. Ἦταν εὐτυχισμένοι, γιατὶ εἶχαν ἕνα μεγάλο θησαυρό. Ὁ θησαυρὸς αὐτός, ποὺ ὑ­πῆρχε μέσα στὶς καλύβες καὶ στὰ φτωχὰ σπίτια, ἦταν ἡ πίστις. Πίστευαν ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι. Πίστευαν, ὅτι ὑπάρχει Θεὸς ποὺ ἔφτειαξε τὸν κόσμο· ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε Πατέρας ὅλων, ὅτι ἡ πρόνοιά του ἁπλώνεται παντοῦ, κι ὅτι δὲν πέφτει οὔτε φύλλο ἀπὸ τὸ δέντρο χωρὶς τὸ θεῖο θέλημα.

Πίστευαν ακόμη  ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε δίκαιος· τιμωρεῖ τὸ κακὸ καὶ ἀμείβει τὸ ἀγαθό. Πίστευαν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος διαφέρει ἀπὸ τὰ ζῷα· ἐκεῖνα ψοφᾶνε, μὰ ὁ ἄνθρωπος ἔχει ψυ­χὴ ἀθάνατη. Πίστευαν ἀκόμη, ὅτι πέραν τοῦ τάφου ὑπάρχει ζωή, αἰώνιος ζωή· ὅτι ὑπάρχει Παράδεισος ποὺ πηγαίνουν οἱ δίκαιοι, καὶ Κόλασις ποὺ πηγαίνουν οἱ ἄδικοι, οἱ ἁμαρτωλοὶ κι ἀμετανόητοι.

Τὰ πίστευαν όλα αὐτὰ τότε…

Σήμερα; Ὤ σήμερα! Αἰώνας ἀπιστίας. Οἱ ἄν­θρωποι δὲν πιστεύουν· ὑπάρχουν μάλιστα με­­ρικοὶ ἄθεοι, ποὺ ἅμα τοὺς πῇς ὅτι ὑπάρχει κό­λασι καὶ παράδεισος, ἐμπαίζουν καὶ λένε· Κόλασι – παράδεισος παραμύθια τῶν γερόν­των ( και των παπάδων…)· ἐδῶ εἶνε ἡ κόλασι, ἐδῶ καὶ ὁ παράδεισος…

Σ᾿ αὐτὸ τὸν ἰσχυρισμὸ ἀπαντᾷ σήμερα τὸ εὐ­­αγγέλιο (βλ. Λουκ. 16,19-31), ποὺ περιέχει μία ἀπὸ τὶς ὡραιότερες παραβολὲς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μᾶς διηγεῖται τὴ ζωὴ δυὸ ἀν­θρώπων· πῶς ἔζησαν ἐδῶ σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, καὶ πῶς ζοῦν τώρα στὸν ἄλλο κόσμο. Μᾶς δι­ηγεῖται γιὰ ἕνα πλούσιο καὶ γιὰ ἕνα φτωχό. Εἶνε γνωστὴ ἡ παραβολή· ἂς μὴν τὴν ἐπαναλάβω.
Τί βλέπουμε ἐδῶ; Ὅτι ὁ πλούσιος πῆγε στὴν κόλασι, ὁ φτωχὸς πῆγε στὸν παράδεισο.

* * *

Γεννᾶται όμως τὸ ἐρώτημα· Ὁ πλούσιος αὐτὸς γιατί πῆγε στὴν Κόλασι;

Μήπως γιατὶ εἶχε λεφτά; Μὰ στὴν παραβολὴ ἐδῶ βλέπουμε, ὅτι ἕνας ἄλλος πλούσιος, ὁ Ἀβραάμ, δὲν πῆγε στὴν κόλασι· τὸν βλέπουμε μέσα στὸν παράδεισο νὰ ἀγάλλεται καὶ νὰ εὐφραίνεται. Ἦταν ὅμως πολὺ διαφορετικὸς ὁ Ἀβραάμ. Ὁ Ἀβρα­ὰμ ἦταν φιλάνθρωπος καὶ ἐλεήμων· ὅποιος περνοῦσε ἀπὸ τὴν καλύβα του τὸν φιλοξενοῦ­σε, ἔκανε καλὸ στὸν κόσμο. Πλούσιος ἦ­ταν κι ὁ Ἰώβ· εἶχε κι αὐτὸς μεγάλη περιουσία, ἀλλὰ ἔδινε στοὺς φτωχούς. Ὁ πλούσιος λοι­πὸν αὐτὸς τοῦ εὐαγγελίου πῆγε στὴν κόλασι γιατὶ δὲν ἔκανε καλὴ χρῆσι τοῦ πλούτου του, ἦταν σκληρὸς καὶ ἀπάνθρωπος, εἶχε πέτρινη καρδιά.

Ὑπάρχουν βέβαια τέτοιοι ἄνθρωποι και σήμερα, ποὺ δυστυχώς δὲν συγκινοῦνται. Καὶ αὐτὸς μόνο τὸν ἑ­αυτό του κοίταζε, κανένα ἄλλο. Δὲν ἔδινε οὔ­τε στὸν ἄγγελό του νερό. Κατοικοῦσε σὲ παλάτι· ντυνόταν μὲ τὰ πιὸ ἀκριβὰ ῥοῦχα· ἔτρωγε τὰ πιὸ ἐκλεκτὰ φαγητά· ἔπινε τὰ πιὸ σπάνια ποτά· ζοῦσε φιλήδονα καὶ φιλόσαρκα· ὑ­πηρέτες καὶ ὑπηρέτριες τὸν περικύκλωναν.

Μὲ τ᾿ ἀγαθὰ ποὺ εἶχε, ῥοῦχα καὶ τροφές, θὰ μποροῦσε νὰ ντύσῃ καὶ νὰ θρέψῃ ἑκατὸ – διακόσους φτωχούς. Κι ὅμως αὐτὸς δὲν βοηθοῦσε κανένα. Καὶ στὴν πόρτα του μέρα – νύχτα στεκόταν ἕνας φτωχός, ὁ Λάζαρος. Αὐ­τὸς πεινοῦσε, κι᾿ ἕνα πιάτο φαγητὸ δὲν εἶδε ποτέ ἀπὸ τὸν πλούσιο. Περίμενε μόνο ὁ ταλαί­πωρος, πότε θ᾿ ἀνοίξῃ ἡ πόρτα νὰ τινάξουν τὸ τραπεζομάντηλο οἱ ὑπηρέτες καὶ νὰ πέσουν τὰ ψίχουλα· κι αὐτὸς σάλιωνε τὸ δάχτυ­λο καὶ μάζευε ἀπὸ κάτω ἕνα – ἕνα τὰ ψίχου­λα, ἀνακατεμένα μὲ τὸ χῶμα, γιὰ νὰ τὰ φάει !
Τέτοιος ἀπάνθρωπος ἦταν ὁ πλούσιος. Γι᾿ αὐτὸ πῆγε στὴν κόλασι. Γιατὶ ἐκεῖνο ποὺ ζητάει ὁ Θεὸς παραπάνω ἀπ᾿ ὅλα εἶνε, νά ᾿χουμε ἀγάπη. Ἀγάπη δίδαξε ὁ Χριστός· ἀγάπη ὄ­χι μὲ λόγια, ἀλλὰ μὲ τὰ ἔργα.

Ἀλλὰ σήμερα οἱ ἄνθρωποι εἶνε σκληροί. Πο­τέ ἄλλοτε ὁ κόσμος δὲν μάζεψε τόσα χρήματα ὅσα στὴν ἐποχή μας. Κι ὅμως οἱ καρδιὲς εἶνε σκληρές. Θέλετε παράδειγμα;

Πρὸ ἐτῶν σ᾿ ἕνα κέντρο διασκεδάσεως κάποιου χωριοῦ ἔφτασε μιὰ διεφθαρμένη «καλλιτέχνιδα», ντιζέζ, ἀπ᾿ αὐτὲς τὶς νυχτερίδες τῆς ἡδονῆς ποὺ ξελογιάζουν τοὺς ἄντρες. Καὶ μέσα σὲ μιὰ νύχτα εἰσέπραξε ἑκατὸν δέκα χιλιάδες (110.000) δραχμές, ἀστρονομικὸ τότε ποσό. Τὰ μάζεψε, καὶ τὸ πρωὶ ἔφυγε. Τὴν ἄλλη μέρα βγῆκε ὁ πα­­πᾶς γιὰ ἔρανο ὑπὲρ τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, ποὺ τόσες ὑπηρεσίες προσφέρει. Καὶ πό­σα, λέτε, δώσανε; Πεντακόσες πενήντα (550) δρα­χμές! Κάντε σύγκριση τώρα...

Ἐγὼ ἀπορῶ, πῶς στέκονται ἀκόμη τὰ ἄστρα στὸν οὐρανὸ καὶ δὲν πέφτουν στὰ κεφάλια μας, μὲ τόση διαφθορὰ ἀλλὰ καὶ τόση σκληροκαρδία πού έχουμε ! Ἄσπλαχνος ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς, ἄσπλαχνος καὶ ὁ κόσμος σήμερα. Κι ὅπως ἐκεῖνος ἔπεσε στὴν κόλασι, ἔτσι καὶ ὁ σημερινὸς κόσμος.
Χθὲς λυπήθηκα ἕναν ἄνθρωπο. Εἶνε ἀνάπηρος, κουτσός, μὲ δεκανίκια. Ἔπεσε ἀπ᾿ τὸ δέντρο καὶ χτύπησε.

–Πάρτε με, λέει, στὸ γηρο­κομεῖο.

–Μὰ στὸ γηροκομεῖο παίρνουμε ὅ­σους δὲν ἔχουν παιδιὰ νὰ τοὺς κοιτάξουν· ἐ­σύ;

–Ἄχ, λέει κι ἄρχισε νὰ κλαίει, ἔχω δεκατρεῖς γυιοὺς καὶ δεκατρεῖς νυφάδες! μὰ κανείς δὲν μὲ δέχεται στὸ σπίτι…

Τί σκληρότητα! Ξεπεράσαμε καὶ τὰ ἄγρια θηρία· ἐκεῖνα ἀ­γαποῦν καὶ τρέφουν τοὺς γονεῖς τους.
Σκληρὲς οἱ καρδιὲς γιὰ τοὺς γονεῖς, σκλη­ρὲς καὶ γιὰ τὰ παιδιά. Γέμισαν τὰ σπίτια ἀπὸ λε­φτά. Καὶ ξέρετε γιατί γέμισαν; Νὰ σᾶς πῶ μιὰ ἐξήγησι. Ἄλλοτε ἡ οἰκογένεια εἶχε πολλὰ παιδιά. Λεφτὰ δὲν εἶχε – παιδιὰ εἶχε. Τώρα; Ἕνα – δύο παιδιὰ μόνο· καὶ τὰ χρήματα ποὺ πε­ρισσεύουν ποῦ πᾶνε; Στὴν καλοπέρασι καὶ τὴν πολυτέλεια, σὲ διαμερίσματα, αυτοκίνητα, καὶ πολυκατοικίες κ.λπ..

Ἔχε λοιπὸν λεφτά, καὶ μὴν ἔ­χεις παι­διά! Τότε ἦταν φτωχοί, γιατὶ εἶχαν παι­διά. Ἡ μάνα ἔπαιρνε τὸ ψωμί, ἔκανε τὸ σταυρό της καὶ τὸ μοίραζε σὰν ἀντίδωρο στὰ παιδιά της. Τώρα; Χόρτασαν! γιατὶ ἔχουν δυό, ποὺ τὰ τρέφουν σὰν τὰ ζῷα. Καὶ τὸ ἔθνος; Ἐνῷ ἄλλα ἔθνη αὐ­ξάνουν, τὸ δικό μας σβήνει. Σιγὰ – σιγὰ κλείνουν καὶ τὰ σχολεῖα, γιατὶ δὲν ἔχουν παιδιά…

Σκληρὰ λοιπὸν καὶ ἀπάνθρωπα τὰ ἄτομα· σκληρὲς καὶ ἀπάνθρωπες οἱ οἰκογένειες· σκλη­ρὰ καὶ ἀπάνθρωπα καὶ τὰ κράτη. Τοὺς περισσεύουν ἀγαθά. Κι ἀντὶ νὰ τὰ στείλουν σὲ λαοὺς ἄλλους ποὺ πεθαίνουν ἀπὸ τὴν πεῖ­να, ἀνοίγουν λάκκους καὶ τὰ θάβουν ( για να κρατήσουν λένε τις τιμές…)!

Ἀλλοῦ τὶς πατάτες, ἀλλοῦ τὰ φροῦτα. Ἄλλοι καῖνε τὰ σιτηρά τους, κι ἄλλοι χύνουν τὸ γάλα τους στὰ ποτάμια. Τέτοια κοινωνία καταντήσαμε, σὰν τὸν πλούσιο τοῦ εὐαγγελίου.
Μετὰ ὅμως τὸν πλούσιο, ποὺ γιὰ τὴν ἀπανθρωπία του πῆγε στὴν κόλασι, ἂς δοῦμε τώρα καὶ τὸ φτωχό. Γιατί ὁ φτωχὸς αὐτὸς πῆγε στὸν παράδεισο; μόνο γιατὶ ἦταν φτωχός;

Ὄχι· ἀλ­λὰ καὶ γιὰ κάτι ἄλλο μεγάλο, ποὺ πάλι δὲν ὑ­πάρχει στὴν κοινωνία μας. Ὅπως στοὺς πλου­σίους δὲν ὑπάρχουν σπλάχνα καὶ ἔλεος, ἔτσι στοὺς φτωχοὺς δὲν ὑπάρχει ἕνα ἄλλο σπουδαῖο πρᾶγμα· δὲν ὑπάρχει ὑπομονή.
Ὁ Λάζαρος ἦταν ὑπόδειγμα ὑπομονῆς. Τί ἤ­τανε; Φτωχός. Μόνο φτωχός; Ἦταν καὶ ἄρρωστος· εἶχαν ἀνοίξει στὸ κορμί του πληγὲς ποὺ τρέχανε, κ᾿ ἔρχονταν τὰ σκυλιὰ καὶ τὶς γλείφα­νε. Φτωχὸς καὶ ἄρρωστος.

Τί ἄλλο ἀκόμα; Ἐγκαταλελειμμένος· δὲν εἶχε κανένα στὸν κόσμο. Καὶ τί ἔκανε; Ἄλλος στὴ θέσι του θὰ γόγγυζε καὶ θὰ βλαστημοῦσε. Αὐτὸς δὲ γόγγυσε, δὲ βλαστήμησε, δὲν εἶπε τίποτα ἐναν­τίον τοῦ Θεοῦ. Γιὰ τὴν ὑπομονή του λοιπὸν αὐτὴ τὸν ἀξίωσε ὁ Θεὸς νὰ πάει στὸν παράδεισο καὶ νὰ εὐφραίνεται αἰωνίως.
Ποῦ αὐτὴ ἡ ὑπομονὴ σήμερα; Τά ᾿χουμε ὅ­λα στὸ σπίτι. Κάτι νὰ λείψῃ, ὁ ἄντρας γίνεται θηρίο καὶ τὰ σπάει ὅλα. Δὲν ὑπάρχει οὔτε ὑ­πομονὴ οὔτε εὐγνωμοσύνη. Μὲ τὴ μπουκιὰ στὸ στόμα βλαστημᾶνε. Ποιός λέει εὐχαριστῶ σήμερα;

Ξέρετε τί σημαίνει «Λάζαρος»; Εἶνε ἑβρα­ϊκὸ ὄνομα καὶ θὰ πῇ «Ἔχει ὁ Θεός». Μεγάλο πρᾶγμα νὰ τὸ πιστεύῃς αὐτό. Τί νὰ τὰ κάνῃς τὰ πλούτη; Σὲ μιὰ στιγμὴ διαλύονται καὶ καταστρέφονται;. «Ἔχει ὁ Θεός!»· τὸ λέγανε οἱ γονεῖς καὶ οἱ πρόγονοί μας, πού ᾿χανε βαθειὰ τὴν πίστι στὸ Θεό.
Ὁ φτωχὸς Λάζαρος εἶχε ὑπομονή. Σήμερα ὑπάρχουν ἆραγε τέτοια διαμάντια, τέτοιοι εὐ­γενεῖς ἄνθρωποι, ποὺ νὰ δοξάζουν καὶ νὰ εὐχαριστοῦν τὸ Θεό;

Στὴ Θεσσαλονίκη εἶδα κάποτε ἕνα πλανόδιο μανάβη, ποὺ ἐπάνω στὸ καροτσάκι του ἔγραφε· «Ἔχει ὁ Θεός!». Νά διαμάντια ποὺ κρύβει αὐτὴ ἡ κοινωνία. Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶνε ὅμοιος μὲ τὸ Λάζαρο.

* * *

Εἴδαμε, ἀγαπητοί μου, ὅτι ὁ ἄσπλαχνος πλούσιος βρέθηκε στὴν κόλασι, ἐνῷ ὁ ὑπομο­νετικὸς Λάζαρος ἀξιώθηκε τοῦ παραδείσου. Ἂς ἔχουμε λοιπὸν κ᾿ ἐμεῖς τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν ἐλπίδα στὸ Θεό, ὅπως λέει ὁ ποιητής·
«Κι ἂν δὲν μοῦ μείνῃ ἐντὸς τοῦ κόσμου,
ποῦ ν᾿ ἀκουμπήσω, νὰ σταθῶ,
ἐκεῖ ψηλὰ εἶν᾿ ὁ Θεός μου.
Πῶς ἠμπορῶ νὰ ἀπελπισθῶ;» (Γ. Βερίτης).

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

«  ΟΡΘΟΔΟΞΟ  ΒΗΜΑ » 

« Ορθόδοξος Τύπος – Ροή  Ειδήσεων »