Αιρέσεις καί Sectes στήν Ελλάδα...
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ πρώτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ἢ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Σήμερα ὅλοι ἐσεῖς ἑορτάζετε.
Μὰ
ἐγώ, ἂν καὶ κατὰ τὸ ἄπειρο ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶμαι Ορθόδοξος ὅπως κι᾽
ἐσεῖς, ἐν τούτοις δὲν συμμετέχω στὴν ἑορτή. Σεῖς ἑορτάζετε, ἐγὼ πενθῶ.
Τώρα γιατί πενθῶ, αὐτό, ἐὰν μὲ παρακολουθήσετε, θὰ τὸ καταλάβετε…
Ἐπιτρέψτε μου όμως νὰ σᾶς ῥωτήσω· Τί εἶνε ἐκεῖνο ποὺ ἀγαπᾶτε; εἶνε
πρᾶγμα, ἀντικείμενο; εἶνε πρόσωπο; εἶνε ἰδέα; Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε ν᾽
ἀγαπᾷ· ἀφαιρέστε του τὴν ἀγάπη, δὲν μπορεῖ νὰ ζήσῃ. Κάτι θ᾽ ἀγαπᾷ.
Ἀλλὰ τί; Δὲν εἶμαι καρδιογνώστης νὰ ξέρω. Σεῖς καὶ ὁ Θεὸς τὸ
γνωρίζετε.
Δὲν πιστεύω μεταξύ σας νὰ ὑπάρχῃ κανεὶς Ἰούδας, ποὺ ἀγαπᾷ
τὰ χρήματα καὶ τρέμει μὴ τυχὸν χάσῃ αὐτὰ ποὺ ἔχει στὰ Ταμιευτήρια. Μήπως
αὐτὸ ποὺ ἀγαπᾷ δὲν εἶνε τὸ χρῆμα ἀλλὰ κάτι ἄλλο ποὺ ἔχει ζωή;
Θυμᾶμαι σὲ μιὰ περιοχὴ στὰ ψηλὰ βουνὰ ποὺ ἔκανα ἱεροκήρυκας, εἶδα κάποτε ἕνα χωριάτη κι᾽ ἔκλαιγε.
–Τί κλαῖς; του λέω, πέθανε ἡ γυναίκα σου, τὸ παιδί σου;
Μὴ γελάσετε, στο τι μού είπε!
-–Νά, λέει, εἶνε ἄρρωστη ἡ ἀγελάδα μου.
Εἶχε
συνδεθῆ ὁ φτωχὸς μὲ τὸ ζῷο του. Εἶνε ἄλλοι, ποὺ ἀγαποῦν τὸ πράσινο,
τὰ δάση, τὰ δέντρα. Δὲν μπορῶ νὰ τοὺς κατηγορήσω. Τὶς μέρες αὐτὲς
φωνάζουν ὅλοι· Ὅποιος τολμήσῃ νὰ βάλῃ χέρι στὸ δάσος τῆς Καισαριανῆς,
νὰ τὸ σκεφτῇ πολύ· θὰ κατεβοῦμε ὅλοι κάτω…
Στὴν Ἔδεσσα
ἔκλεισαν μιὰ βδομάδα τὰ καταστήματα νὰ μὴν καταστραφοῦν οἱ
καταρράκτες… Καὶ ἂν αὐτὸ ποὺ ἀγαπᾷ κάποιος δὲν εἶνε οὔτε ζῷο οὔτε δέντρο
οὔτε ῥεῦμα ποταμοῦ, ἀλλὰ εἶνε πρόσωπο, ἐὰν ὁ ἄντρας ἀγαπᾷ τὴ γυναῖκα
του μὲ μιὰ ἀγάπη τρυφερὴ καὶ αἰώνια, τότε τρέμει νὰ μὴν τὴ χάσῃ· καὶ
ἂν ἡ γυναίκα ἀγαπᾷ ἐξ ἴσου τὸν ἄντρα της, τρέμει νὰ μὴν τὸν χάσῃ.
Προχθὲς
δὲν ἔγραφαν οἱ ἐφημερίδες, ὅτι κάπου στὴν Ἤπειρο ἕνα ἀντρόγυνο
ζοῦσαν 40 – 50 χρόνια ἀγαπημένοι, καὶ τὸ πρωὶ πέθανε ὁ ἄντρας, τὸ βράδυ
πέθανε ἡ γυναίκα; Ὑπάρχουν σπάνια παραδείγματα τέτοιας ἀγάπης. Τί
ἀγαπᾶτε; ἐξακολουθῶ νὰ ῥωτῶ. Καὶ ἂν πέρα ἀπὸ τὴ μάνα καὶ τὸν πατέρα
καὶ ἀπ᾽ ὅλα ἀγαπᾶτε τὴν πατρίδα, τότε τρέμετε μὴν κινδυνεύσῃ ἡ
πατρίδα· συγκινεῖσθε ἂν μάθετε ὅτι κάτι συμβαίνει στὴν Κύπρο.
Γιατὶ
τ᾽ ἀνέφερα ὅλα αὐτά; Τὰ εἶπα ὡς παραδείγματα, γιὰ νὰ σᾶς ὁδηγήσω κάπου
ἀλλοῦ, νὰ σᾶς ἀπευθύνω ἕνα ἐρώτημα σπουδαιότερο ἀπ᾽ ὅλα αὐτά.
Ποιό
ἐρώτημα; Εἶστε Ορθόδοξοι; εἶστε βαπτισμένοι «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς
καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Αγίου Πνεύματος»; βγήκατε μέσα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη,
ἀπὸ τὴν κολυμβήθρα;
Ἐδώ επιτρέψτε μου ν᾽ ἀμφιβάλλω. Σᾶς ἐρωτῶ·
Ἀγαπᾶτε τὴν Ὀρθοδοξία; Ἐὰν ἀγαπᾶτε τὴν Ὀρθοδοξία, τότε πρέπει νὰ
αἰσθανθῆτε μία ἀγωνία γι᾽ αὐτὴν μεγαλύτερη ἀπὸ ὅλα τ᾽ ἄλλα ζητήματα.
Ἔχετε ἀγωνία γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία; Δὲν ἀξίζει αὐτὴ περισσότερο ἀπὸ τοὺς
θησαυροὺς τοῦ κόσμου; Δὲν εἶνε ἡ Ὀρθοδοξία ὁ πολύτιμος μαργαρίτης, ποὺ
κάποιος τὰ πούλησε ὅλα γιὰ νὰ τὸν ἀγοράσῃ; Δὲν εἶνε ἡ Ὀρθοδοξία τὸ
δεντρὶ ὄχι τῆς Καισαριανῆς, δεντρὶ ποὺ τὸ φύτευσε ὁ Θεὸς ἐδῶ στὴ γῆ
καὶ κάτω ἀπ᾽ αὐτὸ βρῆκαν ἀνάπαυσι γενεὲς γενεῶν καὶ στὰ κλαδιά του
κελαηδοῦσαν τὰ γλυκύτερα ἀηδόνια; Γιατί πονᾷς ἕνα δεντρὶ ποὺ τὸ
ξερριζώνουν, καὶ δὲν πονᾷς ὅταν βλέπῃς τσεκούρια νὰ ὑψώνωνται νὰ
καταστρέψουν τὸ δεντρὶ τοῦ Χριστοῦ;
Φωνάζεις
γιὰ τὸν καταρράκτη. Πολὺ καλά· ἀλλὰ δὲν εἶνε ἡ Ὀρθοδοξία μας ὁ
ποταμὸς τοῦ ὁποίου «τὰ ὁρμήματα εὐφραίνουσι τὴν πόλιν τοῦ Θεοῦ»
(Ψαλμ. 45,5); Δὲν εἶνε ἡ Ἐκκλησία μας μάνα, ὅπως ἔλεγε ὁ Κρυστάλλης· Ὦ
Ἐκκλησία μας, Ὀρθοδοξία, «γλυκειὰ μάνα, πόσες γλυκὲς χρυσὲς ἐλπίδες…
χύνεις βαθειὰ στὴν ψυχή μας!» («Ὁ Καλόγερος τῆς Κλεισούρας»). Δὲν λέει ὁ
ψαλμῳδὸς «Μήτηρ Σιών, ἐρεῖ ἄνθρωπος»; (Ψαλμ. 86,5). Εἶνε σωστὰ αὐτά, ἢ
τὰ λέμε ἔτσι σὰν σχήματα λόγου;
Ἐὰν λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία μας εἶνε
καὶ δέντρο καὶ ποταμὸς καὶ θησαυρὸς καὶ μητέρα καὶ τροφὸς καὶ ὅ,τι ἄλλο
πολύτιμο, πάνω κι ἀπὸ τὸ ἔθνος κι ἀπὸ κάθε ἄλλη ἀξία, τότε πρέπει νὰ
νιώθουμε γι᾽ αὐτὴν μέσα μας ἕνα συγκλονισμό, ἕνα ῥῖγος, ὅταν ἀκοῦμε ὅτι
στὰ χρόνια αὐτὰ τῆς ἀποστασίας ἡ Ὀρθοδοξία ἀπειλεῖται καὶ ὑπάρχῃ φόβος,
ἐνῷ γεννηθήκαμε ὀρθόδοξοι, νὰ μὴν πεθάνουμε ὀρθόδοξοι. Τὸ φοβᾶμαι
αὐτό!
Γιὰ τὸ ὅτι κινδυνεύει ἡ Ὀρθοδοξία θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε σήμερα, τὴν
ἅγια αὐτὴ ἡμέρα, νὰ σᾶς παρουσιάσω σύντομα τὸν κίνδυνο ποὺ διατρέχει.
* * *
Κινδυνεύει ἡ Ὀρθοδοξία μας πρῶτα ἀπὸ όλα από τοὺς ἑτεροδόξους, τὶς αἱρέσεις.
Πόσες εἶνε οἱ αἱρέσεις ποὺ δροῦν μέσα στὸ ἔθνος μας; Αὐτοὶ ποὺ
παρακολουθοῦν τὰ ζητήματα λένε, ὅτι φτάσαμε τὶς 30 . Ὅλες οἱ αἱρέσεις
τὸ Εὐαγγέλιο ἔχουν. Ἔλεγε ὁ γέροντάς μου, ὁ Ἱερόθεος Ἀκαρνανίας, τί
εἶνε ἡ Ὀρθοδοξία; Τροφὴ εἶνε. Ἡ ἁγία Γραφὴ εἶνε σὰν τὸ κρέας· ἀλλ᾽ ἅμα
πάρῃς τὸ κρέας καὶ τὸ ζυμώσῃς μὲ στρυχνίνη, τελείωσε ἡ ὑπόθεσι· δὲν
εἶνε πλέον κρέας, εἶνε φαρμάκι.Ἔτσι κάνουν οἱ αἱρετικοί.
Είναι
σαν να παίρνουν τὸ γάλα καὶ τὸ νοθεύουν, ῥίχνουν μέσα παράθειο. Τὸ
σκυλὶ βλέπει τὸ κρέας καὶ ἀντὶ κρέας τρώει φόλα. Καὶ αὐτοὶ δὲν
προσφέρουν τροφὴ πνευματική, ἀλλὰ νοθευμένη, ἐπικίνδυνη, θανατηφόρα γιὰ
τὴν πνευματική μας ζωή.
Ἀπὸ τὶς πιὸ ἐπικίνδυνες αἱρέσεις εἶνε οἱ
Χιλιαστές, ποὺ τόλμησαν τὸ καλοκαίρι 1964 νὰ συγκαλέσουν μέσα στὴν Ἀθήνα
διεθνὲς συνέδριο. Τὰ ὀρθόδοξα σωματεῖα ἀγωνίστηκαν καὶ μὲ ἐπὶ κεφαλῆς
τὸν τότε ἀρχιεπίσκοπο τὸ συνέδριο ματαιώθηκε παρὰ τὴν πίεσι ποὺ
ἀσκοῦσαν πρεσβευταὶ ὡρισμένων μεγάλων δυνάμεων.
Τί
τὸ ὄφελος ὅμως; αὐτοὶ πολλαπλασιάζονται σὰν τοὺς κοριούς. Δὲν ὑπάρχει
«ἐντομοκτόνο»; Ἔχει δυνατὰ «ἐντομοκτόνα» ἡ Ἐκκλησία μας, ἀλλ᾽ αὐτὴ τὴν
ὥρα ἀδρανεῖ. Πότε παρουσιάστηκε αὐτὴ ἡ αἵρεσι; Τὸ 1918-᾽19, λίγο πρὸ
τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς. Τότε ἦταν 5, σήμερα ἔγιναν πολλοί, σὲ
μερικὰ χωριὰ εἶνε περισσότεροι ἀπὸ τοὺς Ορθοδόξους. Και υπάρχει φόβος
σὲ ἐκλογὲς νὰ βγῇ και Χιλιαστὴς πρόεδρος…
Κινδυνεύει
ἡ Ὀρθοδοξία μας καὶ ἀπὸ τοὺς παπικούς, ἰδιαιτέρως ἀπὸ τοὺς Οὐνῖτες,
περὶ τῶν ὁποίων κι᾽ ἐμεῖς μιλήσαμε. Εἶνε ἡ μεγαλύτερη θρησκευτικὴ
ἀπάτη. Κάνουν θραῦσι ὄχι τόσο ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα ὅσο σὲ ἄλλες ὀρθόδοξες
ἐκκλησίες τῆς Ἀνατολῆς καὶ στὸ Πατριαρχεῖο Ἰεροσολύμων, τὸ ὁποῖο εἶχε
ἄλλοτε χιλιάδες Ἕλληνες. Τώρα δὲν ἔχει. Ἡ δύναμις τοῦ Πατριαρχείου
εἶνε οἱ ἀραβόφωνοι· μιλᾶνε ἀράβικα ἀλλὰ εἶνε ὀρθόδοξοι. Ἦταν πρῶτα
ὀγδόντα χιλιάδες ὀρθόδοξοι ἀραβόφωνοι. Τώρα μειώθηκαν πολύ.
Ἔπεσε
χρῆμα ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ πάπα. Ἀγωνίστηκαν ὅσο μποροῦσαν οἱ καλόγεροι
τοῦ Παναγίου Τάφου· εἶνε ἥρωες αὐτοί, ἀγωνίστηκαν καὶ μὲ τὰ ῥαβδιά. Ἀλλὰ
πέφτει χρῆμα. Ἀπὸ τὶς 80 χιλιάδες, ποὺ ἦταν, πῆραν 60 χιλιάδες οὐνῖτες
καὶ μένουν εἴκοσι. Ὑπάρχει φόβος.
Ἀβγατίζουν λοιπὸν οἱ αἱρετικοί.
Ἡ
Ὀρθοδοξία κινδυνεύει ἀκόμη ἀπὸ ποιούς ἄλλους; Ἀπὸ τοὺς Μασόνους, οἱ
ὁποῖοι καὶ αὐτοὶ ἤθελαν νὰ κάνουν διεθνὲς συνέδριο στὴν Ἀθήνα.
Κατάλαβες; ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἀμπέλι ξέφραγο καὶ μαζεύονται ἐδῶ ὅλες οἱ
αἱρέσεις.
Παλαιότερα
οἱ ξενοδόχοι τῶν Ἀθηνῶν εἶχαν κάποιο φιλότιμο καὶ δὲν ἐμόλυναν τὰ
ξενοδοχεῖα τους οὔτε μὲ πόρνες οὔτε μὲ παλλακίδες οὔτε μὲ
διαζευγμένους. Τώρα δέχτηκαν καὶ ἐνοικίασαν μὲ ἁδρὰ ἀμοιβὴ ὅλα τὰ
κρεβάτια ξενοδοχείου, γιὰ νὰ φιλοξενήσῃ τοὺς μασόνους. Ὁ μαμωνᾶς δὲν
ἔχει Θεό· καὶ τὸν διάβολο ἀκόμα φιλοξενεῖ νὰ κάνῃ διεθνὲς συνέδριο. Δὲν
μπόρεσαν νὰ τὸ κάνουν, μᾶλλον δὲν τὸ ἔκαναν. Μὰ τί περιμένεις;
Ὅταν
χτυπήθηκε ὁ μασονισμός, βγῆκε στὸ μπαλκόνι δικηγόρος καὶ ἔγινε
ὑπερασπιστής των λέγοντας· Αὐτοὶ οἱ παπᾶδες, οἱ φανατικοί, οἱ ἠλίθιοι…
Ἔτσι μᾶς περνᾶνε σήμερα, ὅτι τάχατες ἐμεῖς δὲν διαβάσαμε καὶ διάβασαν
αὐτοί. Παραπάνω ἀπὸ δαύτους μελετήσαμε – καυχώμεθα ἐν Κυρίῳ! Ναί. Βγῆκε
λοιπὸν στὸ μπαλκόνι νὰ ὑπερασπιστῇ τὴ μασονία – ποιός;
Ένας
Ἀρεοπαγίτης !!!
Καὶ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα· συμβιβάζεται μὲ τὴν
ἰδιότητα τοῦ Ἕλληνος δικαστοῦ ἡ ἰδιότητα τοῦ μασόνου; Ὕστερα λοιπὸν
πῶς νὰ μὴν αὐξηθοῦν αὐτοί;
Πέρασα κάποτε ἀπὸ ἕνα χωράφι καὶ εἶδα ἕνα χωρικὸ ποὺ ἔκλαιγε.
–Τί συμβαίνει, του λέω ;
–Πᾶνε
οἱ κόποι μου, μού λέει. Τὸ καλλιέργησα, τό ᾽σκαψα, μὰ πῆγαν ἀρουραῖοι
κι᾽ ἔφαγαν ὅλες τὶς ῥίζες. Ἔτσι λοιπὸν κι αὐτοὶ σὰν τοὺς ἀρουραίους
μπῆκαν στὸν ἀγρὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ῥοκανίζουν τὶς ῥίζες.
Καὶ μόνο αὐτοί;
Νά
καὶ τὰ μέντιουμ. Βγάζουν καὶ περιοδικό. Ἄλλοι πάλι αὐτοί. Θέλω νὰ
καταγγείλω τὸν κίνδυνο, νὰ μιλήσω γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Ξέρετε πῶς μοιάζει
ὁ κίνδυνος; Σὰν νὰ σᾶς πῶ, ὅτι γύρω ἀπὸ τὸ σπίτι σας ἔπεσε χολέρα. Τί
θὰ νιώσετε; Στὰ μέντιουμ πηγαίνουν – ποιοί; Ὄχι μόνο φτωχαδάκια,
ἀμόρφωτοι; Όχι !
Πᾶνε
καὶ καθηγητάδες, καὶ στρατηγοί, καὶ ναύαρχοι, νὰ μάθουν τὸ μέλλον
τους. Δὲν θέλω νὰ ταράξω τὴ γαλήνη τῶν τάφων, ἀλλιῶς θὰ σᾶς ἔκανα μιὰ
φοβερὴ ἀποκάλυψι. Κάποιο πρόσωπο μὲ ὑψηλὴ θέσι, πήγαινε στὸ ἐξωτερικὸ
καὶ ἐπισκεπτόταν μέντιουμ. Ἡ Ἐκκλησία ὅσον ἀφορᾷ τὰ δόγματα ἔχει
αὐστηρότητα. Πέθανε αἱρετικὸς καὶ τὸν ἀφώρισε μετὰ ἑκατὸ καὶ διακόσα
χρόνια. Ἐνῷ δὲν καταδίκασε ποτέ ἁμαρτωλὸ νεκρό, αἱρετικοὺς ὅμως τοὺς
ἀφώρισε μετὰ ἑκατὸ χρόνια, ὅταν εἶδε μέσα στὰ συγγράμματά τους ὅτι
παραπαίουν.
Σᾶς
παρουσίασα, ἀδελφοί μου, ὡρισμένα πλοκάμια ποὺ ζώνουν τὸ λαὸ τῆς
πατρίδος μας. Δὲν κινδυνεύει ὅμως ἡ Ὀρθοδοξία μας μόνο ἀπὸ τὶς αἱρέσεις·
κινδυνεύει –καὶ δὲν τὸ ἔχουμε προσέξει – κι ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ.
Ἦταν
ψόφιο τὸ Ἰσλὰμ μέχρι πρό τινος.
Μέσ᾽ στὰ πολλὰ ἐγκλήματα, ποὺ διέπραξε ὁ
μεγάλος δήμιος τῆς Μικρᾶς Ἀσίας –ἀποφεύγω νὰ πῶ τ᾽ ὄνομά του–, ἔκανε
κι᾽ ἕνα καλό, ὅταν μέσα στὴ βουλὴ τῆς Ἀγκύρας πέταξε τὸ Κοράνιο ( στα
κεφάλια των βουλευτών του ) ὡς ἕνα συνονθύλευμα ψευδῶν.
Μετὰ
ὅμως, στὴν Αἴγυπτο, θέλησε ν᾽ ἀναστήσῃ τὴ θρησκεία τοῦ Μωάμεθ ὁ Νασέρ
–θηρίο μεγάλο «ἀναβαῖνον ἐκ τῆς ἀβύσσου» μὲ σύνθημα· «Κανένας
Χριστιανὸς στὴν Ἀφρική !» καὶ πετώντας στὴ θάλασσα τοὺς Χριστιανοὺς
Ἕλληνες, ποὺ ἦταν ἐκεῖ ἀπὸ εποχής Μεγάλου Ἀλεξάνδρου.
Εἴχαμε
πρόσφυγες ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία, μετὰ ἔχουμε κι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο. Γιατί;
Εἶνε Χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι καὶ ἔχουν τὸ νέο αὐτὸ μαρτύριο. Ἄχ, καημένη
πατρίδα! Ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο Καποδίστρια μέχρι σήμερα κανένας δὲν πῆρε
τὸ Εὐαγγέλιο καὶ νὰ πῇ· Αὐτὸ εἶνε ἡ σωτηρία τῆς Ἑλλάδος. Καὶ παίρνει ὁ
Νασὲρ τὸ Κοράνιο καὶ φτειάχνει ἐργοστάσιο ποὺ κατασκευάζει ἑκατομμύρια
δίσκους μὲ ᾄσματα τοῦ Κορανίου καὶ κηρύγματα τοῦ Ἰσλάμ· καὶ κάνει
ῥαδιοφωνικὸ σταθμὸ καὶ θεολογικὴ σχολή· καὶ μετὰ ἀπὸ μερικὰ χρονάκια
νάτους στὴν Ἑλλάδα νὰ μᾶς μιλήσουν γιὰ τὸ Κοράνιο· σὲ μιὰ Ἑλλάδα, ποὺ
κάποτε ἦταν ἱεραποστολικὸ ἔθνος, βάπτισε ῾Ρώσους, Βουλγάρους, Σέρβους.
Κινδυνεύει
λοιπόν ἡ Ὀρθοδοξία –κάνω ἀνακεφαλαίωση– ἀπὸ Χιλιαστές, Φράγκους,
Οὐνῖτες, Πνευματιστές, Μασόνους, Ισλαμιστάς. Κινδυνεύει καὶ ἀπὸ τὰ
«νηπιαγωγεῖα» τῆς μασονίας ὅπως εἶνε οἱ Ρόταρυ. Κινδυνεύει καὶ ἀπὸ
Προτεστάντες, ἀπ᾽ ὅλα αὐτὰ τὰ εἴδη τῶν αἱρέσεων. Γι᾽ αὐτὸ
ἐπαναλαμβάνω· γεννηθήκαμε Ορθόδοξοι, ἀλλὰ ἀμφιβάλλω ἂν θὰ πεθάνουμε
ὀρθόδοξοι.
Δὲν
σᾶς εἶπα ὅμως τίποτα μέχρι τώρα. Ποιός εἶνε ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος;
Τό ᾽πα ἄλλοτε, παρεξηγήθηκα καὶ μὲ κάλεσε ἡ Σύνοδος σὲ ἀπολογία.
Λοιπόν· ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία εἴμαστε ἐμεῖς οἱ
Ορθόδοξοι. Αὐτὸ τὸ ῥάσο εἶνε ὑπεύθυνο. Ὅλοι εἴμαστε ὑπεύθυνοι· καὶ
οἱ κληρικοί, διᾶκοι καὶ πρεσβύτεροι, καὶ ὅλοι μας· διότι, ἀγαπητοί μου,
στὰ χείλη ἔχουμε τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ στὴν καρδιά τι έχουμε;
( Δυστυχώς ) δὲν ἔχουμε τὸ βίωμα ποὺ λένε τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ἄλλα
λέμε καὶ ἄλλα κάνουμε. Καὶ ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, οἱ
Χριστιανοὶ διακρίνονται ὄχι τόσο ἐκ τῶν λόγων ὅσο ἐκ τῶν ἔργων. Ποιά
τὰ ἔργα μας;
Καταντήσαμε
σὰν τὴν ἄκαρπη συκιὰ τῆς Μεγάλης Δευτέρας, ποὺ ὁ Χριστὸς ἔψαχνε νὰ βρῇ
καρπό, δὲν βρῆκε, καὶ εἶπε· «Μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα.
καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ» (Ματθ. 21,19). Ἐμεῖς εἴμαστε ἡ συκιά·
τὸ δεντρὶ αὐτὸ εἶνε σήμερα ἄκαρπο, δὲν ἔχει καρποὺς ἔργων ἀγαθῶν.
Πρὸ
ἐτῶν ἔγινε συνέδριο τῶν ἱεροκηρύκων, παρέστησαν ἐπίσκοποι, ἱεροκήρυκες
καὶ ἔλεγαν πολλά. Λέγω· Ἅγιοι πατέρες καὶ ἀδελφοί, ἡ Ὀρθοδοξία
κινδυνεύει ἀπὸ εμᾶς. Ἡ Πόλις δὲν θά ᾽πεφτε ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ Κερκόπορτα.
Κ᾽ ἐμεῖς λοιπὸν στὶς ἐπάλξεις μας ἔχουμε κάποια κερκόπορτα.
Αὐτὴ
τὴν ὥρα στὸ ἐξωτερικό, μὲ ὑποτροφίες Προτεσταντῶν καὶ Παπικῶν, ποὺ δὲν
ἔπρεπε οὔτε καλημέρα νὰ τοὺς λέμε (βλ. Β΄ Ἰω. 10), σπουδάζουν θεολόγοι
μας. Ἀναστρέφονται μαζί τους, τρῶνε, πίνουν, κοιμοῦνται, προσεύχονται
μαζί, κι ὅταν ὕστερα γυρίζουν ἔχουν φρόνημα ἀλλοιωμένο. Νά τὸ μεγάλο
κακό. Οἱ μοντέρνοι θεολόγοι, ἐνῷ ἐδῶ ῥέει τὸ νάμα τῆς Ὀρθοδοξίας, πᾶνε
στὴ Δύσι, ὄχι σὲ βιβλιοθῆκες τοῦ Ἁγίου Ὄρους ν᾽ ἀνοίξουν κώδικες καὶ
βιβλία. Αὐτοὶ ( δυστυχώς) θὰ γίνουν αυριανοί γενίτσαροι τῆς
Ὀρθοδοξίας.
Κινδυνεύει
ἡ Ὀρθοδοξία ἀπὸ ὅλο τὸν ἀντιχριστιανικὸ βίο ποὺ ζοῦμε. Σ᾽ ἐμᾶς ἁρμόζει
ὁ ἔλεγχος τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Ἠσαΐου ποὺ λέει· «Δι᾽ ὑμᾶς (=ἐξ αἰτίας σας)
διαπαντὸς τὸ ὄνομά μου βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι» (Ἠσ. 52,5).
Κάποτε
στὰ Γρεβενὰ ἕνας κυνηγὸς χτύπησε ἕναν ἀετὸ καὶ τὸ ὑπερήφανο πουλὶ
πληγωμένο ἔπεσε μὲ ματωμένη τὴν φτερούγα· τὸ εἶδα καὶ τὸ λυπήθηκα. Γιὰ
ἀετὸ μεγάλο μιλάει καὶ ἡ Ἀποκάλυψις (βλ. Ἀποκ. 12,14). Ἀετὸς εἶνε καὶ ἡ
Ὀρθοδοξία μας. Δὲν πετάει ἡ Ὀρθοδοξία μὲ μιὰ φτερούγα. Ἡ μία φτερούγα
εἶνε τὰ ὀρθόδοξα δόγματα, ἡ ἄλλη εἶνε τὰ ὀρθόδοξα ἔργα, ἡ
ὀρθοπραξία. Ὀρθοδοξία – ὀρθοπραξία· ἂν ὑπάρχουν καὶ τὰ δυό, μὴ φοβᾶστε.
Στὸ
σημεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ ὁμολογήσουμε, ὅτι δὲν μᾶς ἔβλαψαν τόσο οἱ ἀπ᾽
ἔξω, χιλιασταί, μασόνοι κ.λπ., ὅσο μᾶς ἔβλαψε π.χ. πρὸ ἐτῶν μία
ἀποτυχημένη ἀρχιεπισκοπικὴ ἐκλογή, ἐξ αἰτίας τῆς ὁποίας γίναμε τότε
θέατρο καὶ ὄνειδος στὴν οἰκουμένη. Ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ πῶ, ὅτι οἱ ἐπὶ
ἔτη τώρα ἐκλογὲς ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς ἐχρεωκόπησαν.
Γι᾽
αὐτὸ –ἂν θέλουμε νὰ δοῦμε καλὲς ἡμέρες– ἡ ἐκλογὴ Επισκόπων, ἱερέων,
διακόνων, ἐπιτρόπων πρέπει νὰ φύγῃ ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀρχιερέων· ἂς
ἐκλέγῃ ἀποστολικῶς τὸ σῶμα, καὶ τοὺς ἐκλεγομένους «ψήφῳ κλήρου καὶ
λαοῦ» νὰ χειροτονοῦν οἱ ἀρχιερεῖς.
* * *
Τί
πρέπει λοιπόν, ἀδελφοί μου, νὰ κάνουμε; Τὸ 1912 οἱ Τοῦρκοι ἦταν ἕτοιμοι
νὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ Δαρδανέλλια νὰ μᾶς πάρουν τὰ νησιά. Ἐμεῖς, τὰ παιδιὰ
καὶ ὅλοι, νιώθαμε φόβο. Ἡ πατρίδα μας εἶχε ἕνα μόνο καράβι ἀξιόμαχο,
τὸν «Ἀβέρωφ». Ἀλλὰ μέσα σ᾽ αὐτὸ ἦταν ψυχὴ μεγάλη, ὁ Κουντουριώτης·
πίστευε ἀληθινὰ στὸ Θεὸ καὶ κρατοῦσε τὸν Τίμιο Σταυρό ( ψηλά στα
κατάρτια ).
Ὅταν
ἐκεῖνοι βγῆκαν καὶ ὕψωσαν ἀπειλητικὰ τὴ σημαία τοῦ πειρατῆ, τότε ὁ
Κουντουριώτης ἔκανε τὸ σταυρό του, ἔβαλε ἀπάνω στὴ γέφυρα τὸν Τίμιο
Σταυρὸ καὶ ἐξέπεμψε σῆμα· «Ἕλληνες ναῦτες, ὑπαξιωματικοὶ καὶ
ἀξιωματικοί, ἅπαντα τὰ πληρώματα· ἡ πατρίδα περιμένει από εσάς νὰ
κάνετε τὸ καθῆκον σας. Καὶ τὸ ἔκαναν ὅλοι· μάντρωσαν στὰ Στενὰ τὸν
Τουρκικὸ στόλο.
Τί κάνει λοιπόν μιὰ ψυχή!
Κ᾽
ἐμεῖς τώρα, ταπεινοὶ λειτουργοὶ τοῦ Ὑψίστου, ἀκοῦμε τὸ σῆμα τῆς
Ὀρθοδοξίας ποὺ μπροστὰ στὸν κίνδυνο περιμένει ἀπὸ τὰ παιδιά της νὰ
κάνουν τὸ χρέος τους ἀπέναντι στὴν ἁγιωτάτη πίστι μας. Ὄχι μόνο οἱ
κληρικοὶ καὶ μοναχοί, ἀλλὰ καὶ κάθε Χριστιανὸς καὶ Χριστιανὴ ἂς δώσουμε
τὸ παρών.
Ἂν ἀγαπᾶμε τὴν Ὀρθοδοξία, νὰ κάνουμε ἕνα, δύο, τρία πράγματα.
Πρῶτον.
Πήγατε στὴν ἐκκλησία σήμερα, ἀκούσατε τὸ εὐαγγέλιο; Λοιπὸν νὰ γίνουμε
κ᾽ ἐμεῖς Φίλιπποι. Ὁ Ἀρχιμήδης, ὅταν ἔλυσε τὸ πρόβλημά του, βγῆκε
στοὺς δρόμους φωνάζοντας «Εὕρηκα εὕρηκα!». Τὸ ἴδιο ἀκούσαμε τὸ πρωί· ὁ
Φίλιππος, ὅταν βρῆκε τὸ Χριστό, τὴν ὀρθὴ πίστι, φώναξε στὸ Ναθαναήλ·
«Εὑρήκαμεν!» (Ἰω. 1,42,46). Τέτοια χαρὰ νὰ αἰσθάνεστε, ἀδελφοί μου,
ὅτι βρήκαμε κ᾽ ἐμεῖς τὴν Ὀρθοδοξία. Εἶνε τὸ φῶς τὸ ἀληθινό.
Νὰ
τό ᾽χουμε καμάρι ὅτι ἀνήκουμε στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία καὶ νὰ λέμε μὲ
θάρρος· Βρήκαμε τὴν πηγή, τὸ θησαυρό, τὴν Ἀλήθεια! Καὶ νὰ ὁμολογοῦμε·
«Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός· ἀμήν»
(Φιλ. 2,11 & θ. Λειτ.). Ἁγίασε τὴ γλῶσσα σου μὲ τὴ φωνὴ τῆς πίστεως,
τῶν αἰωνίων δογμάτων ποὺ πρεσβεύει ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία.
Δεύτερον.
Ἔχω μιὰ προαίσθησι· δὲν θὰ τὸ δοῦν τὰ μάτια μου, τὸ πιστεύω ὅμως. Μιὰ
μέρα τὰ παιδιὰ – τὰ ἐγγόνια σας θὰ γυρίσουν στὰ ἅγια μέρη τῆς Μικρᾶς
Ἀσίας καὶ θὰ ψάλουν τρισάγιο στὰ μνήματα τῶν ἡρώων στὸ Ἐσκῆ Σεχίρ, στὸ
Ἀφιὸν-Καρὰ-χι(σ)σάρ, σὲ ὅλα τὰ μέρη ὅπου οἱ πατέρες μας ἀγωνίστηκαν ἕνα
τίμιο ἀγῶνα. Ἂς μᾶς πρόδωσαν οἱ σύμμαχοι. Θὰ δῇ ὁ Θεὸς τὸ δίκαιο.
Κουράγιο,
ἀδέρφια μου, ἔχετε πίστι. Δὲν θὰ θριαμβεύσῃ ἡ ἡμισέληνος, θὰ θριαμβεύσῃ
ὁ τίμιος σταυρός. Συντελοῦνται γεγονότα ἀποκαλυπτικά. Τί λέει λοιπὸν ὁ
ἅγιος Ἰωάννης ὁ εὐαγγελιστής, ποὺ κήρυξε στὴν Ἔφεσο; Ὅταν ἄκουγε
αἱρετικό, τί ἔκανε· ἔφραζε τὰ αὐτιά του. Δὲν τὸ ἔκανε ὑποκριτικά. Ὅταν
ἔμαθε ὅτι σ᾽ ἕνα δημόσιο λουτρὸ ἦταν μέσα καὶ λουζόταν ὁ αἱρετικὸς
Κήρινθος, εἶπε· «Πᾶμε νὰ φύγουμε γρήγορα, μὴν πέσῃ τὸ κτήριο καὶ μᾶς
πλακώσῃ».
Βλέπετε
σεῖς σήμερα κανένα μοντέρνο κληρικὸ ἢ θεολόγο νὰ φράζῃ τ᾽ αὐτιά του
καὶ νὰ φεύγῃ; Ἀγκαλιάσματα βλέπουμε μὲ Φράγκους, Προτεστάντες ,
(Ευαγγελικούς, Πεντηκοστιανούς ) καὶ ἄλλους αἱρετικούς. Εἶνε νὰ
φρίττῃς. Ὁ Ἰωάννης ὁ θεολόγος λέει, νὰ παύῃ κάθε περιττὴ συζήτησι μαζί
τους καὶ στὸ ἑξῆς οὔτε καλημέρα (βλ. Τίτ. 3,10. Α΄Ἰω. 4,1. Β΄ Ἰω. 10).
Κι ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης μιὰ μέρα ἔδιωξε ἀπ᾽ τὸ σπίτι του ἕναν ποὺ
τόλμησε νὰ ἐκφραστῇ εἰρωνικὰ γιὰ τὴν Παναγία καὶ τὸν Τίμιο Σταυρό.
Μακριά λοιπὸν ἀπὸ αἱρετικοὺς καὶ ἀλλοθρήσκους. Εἶνε ἐντολὴ τῆς
Ἐκκλησίας μας.
Καὶ
τρίτον. Χρειάζεται ὀρθὴ πίστι, ἁγία ζωή, καὶ κάτι ἀκόμα. Στὶς ἡμέρες
ποὺ ζοῦμε ἂς ζητήσουμε –ἐγὼ τὸ πιστεύω– στὴν Ὀρθοδοξία μας νὰ γίνουν καὶ
θαύματα. Μακάρι ὁ κάθε Χριστιανὸς νὰ ὡριμάσῃ καὶ νὰ φτάσῃ ἡ προσευχή
του νὰ κάνῃ θαύματα. Μακάρι νὰ μᾶς δώσῃ ὁ Θεὸς δυνατὴ πίστι. Πλῆθος
θαύματα στὴ γῆ στὸν οὐρανὸ καὶ στὰ ἄστρα βεβαιώνουν τὴν πίστι τῶν
πατέρων μας. Γι᾽ αὐτὸ λέμε σήμερα· «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; σὺ
εἶ ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος» (Ψαλμ. 76,14). Αὐτὴ εἶνε ἡ πίστι μας.
Ἀδελφοί
μου, τελείωσα. Τὸ ἱερὸ χρέος ὅλων μας εἶνε ν᾽ ἀγωνιστοῦμε μὲ τὸ «Ἐν
τούτῳ νίκα». Ἔρχεται ποτάμι, κακὴ κατεβασιά. Ἡ Ἀποκάλυψις λέει, ὅτι ὁ
δράκων θὰ θελήσῃ νὰ κάνῃ τὴν Ἐκκλησία «ποταμοφόρητον» (Ἀπ. 12,15) καὶ
τότε ἐκείνη θὰ πετάξῃ στὴν ἔρημο. Ἐὰν γίνῃ πειρασμός, διωγμός, ἐὰν
θελήσῃ ὁ Θεὸς νὰ μᾶς κοσκινίσῃ, πόσοι θὰ μείνουμε; Ἂς ἑνωθοῦμε νὰ
κάνουμε φράγμα «μιᾷ ψυχῇ συναθλοῦντες τῇ πίστει τοῦ εὐαγγελίου» (Φιλ.
1,27).
Νὰ
μὴν περάσῃ τὸ κῦμα τοῦ διαβόλου· νὰ μείνῃ ἡ πατρίδα μας ὀρθόδοξη μέχρι
τέλους σαλπίζοντας· «Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου Φωτός…» (τελ.
Ἀναστ.). Εἴθε κ᾽ ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιά μας καὶ τὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν μας
νὰ ὁμολογοῦμε· «Αὕτη ἡ πίστις τῶν Αποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Αγίων
Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ορθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν οἰκουμένην
ἐστήριξεν»· ἀμήν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Στον Άγιο δεν πάμε για λεφτά, δεν πάμε να μας πληρώσει την
ΔΕΗ, ή την Εφορία. 
